Henio nie był młodzieniaszkiem, ale wciąż mieszkał z rodzicami. Nie to, że chciał, nie miał innej opcji. Wolał znosić awantury niż sypiać pod śmietnikiem. Chociaż ostatnimi czasy stare próchna bały się w ogóle odzywać. Zmieniło się, oj zmieniło. Henio zaczynał być kimś, wszystko dzięki Łysemu.
 Łysy otworzył swoją pizzerię dwa lata temu na wiosnę. Żarcie serwował podłe, ale przecież nie dla jedzenia powstał lokal na dwudziestu metrach kwadratowych. Łysy musiał jakoś prać swoje pieniądze. Szef kwartału musiał mieć też miejsce, gdzie może spotkać się z innymi szefami. A gdzie gromadzą się szychy, tam zawsze coś ze stołu na glebę spadnie. Henio nie miał oporów przed schylaniem się, trenował tę sztukę od szczeniaka. Najpierw na cukierki, a potem:
- Mistrzu! Halo, mistrzu! Zabrakło nam pięćdziesiąt groszy do winka. Poratuj.
Ratowali, co mieli nie ratować. Na tych pięćdziesięciogroszówkach, Henio, zbudował swoją reputację gościa, który ustuka zawsze, kumple szanowali go za to. Z początku nagabywał wszystkich, szybko jednak zorientował się, że zrozumienie dla napuchniętej twarzy i delirki znajdzie tylko u skacowanych frajerów. 
Dobiegał trzydziestki, kiedy w domu zaczęły się kłótnie. Noc w noc jazgotanie matki, dzień w dzień ryk ojca. Starą nie trudno było ominąć, wystarczyło przyjść po północy. Ze starym było gorzej, potrafił zwlec go z wyra nim wyszedł do roboty. Na szczęście zawał trochę go uspokoił i przez jakiś czas na kwadracie był spokój.
Zabrzmi to śmiesznie, ale pierwszy skok Henia miał miejsce w rodzinnej kuchni. Zdziwił się, jak łatwo było sforsować kłódkę na lodówce, a skoro to nie jest aż taki problem, dlaczego nie robić tego na większą skalę? Od tej chwili Henio przestał żebrać pod sklepem. Pasera na ukradzione z cudzych piwnic rzeczy znalazł szybko, szybciej niż wspólnika. Wszystko z chciwości. Dopiero kiedy o mały włos nie nakryto go, postanowił wejść z kimś w spółkę. Akurat, po piętnastu latach, wyszedł z pudła Dziadek. Dziadek był takim samym menelem jak on, z tą różnicą, że lubił rozróby. Za jedną z nich zakończoną zejściem Dziadek trafił za kraty. Pech Henia polegał na tym, że Dziadek przestał pić w więźniu, zaczął się szanować, dlatego nie pasowała mu rola drugiego. Rozkręcił piwniczny interes, zatrudnił gówniarzy, a Henia razem z jego delirką wykopał na pysk, który częściej i dłużej wystawał teraz przed sklepem.
- Mistrzu! Mistrzu! Złotóweczkę.
Chrypiał dzień w dzień, od rana do wieczora.
Takim go znalazł Łysy. Podjechał swoim lexusem, żeby obejrzeć lokal po starej kwiaciarni, tuż przy spożywczaku.
- A ode mnie zeta nie chcesz?
Zagadnął nieogolonego brudasa.
- Szefie, a kto ja jestem, żebym miał dręczyć uczciwego człowieka.
Zaskrzeczał Henio. Łysy nic nie powiedział, wyjął notes, napisał coś na karteczce i podał trzęsącemu się ochlapusowi.
- Śmigaj pod adres. Przekaż i wracaj. Osoba rozumie?
Henio wiedział z kim ma do czynienia. Chwycił papier i popędził jak wiatr. Dostał za to dwadzieścia złotych i robotę odźwiernego-gońca, przy nowopowstałej pizzeri. W swoim własnym mniemaniu kłaniając się w pas odwiedzającym lokal gangsterom, stał się kimś ważnym. Ważniejszym nawet od Dziadka z gromadą jego smarkaczy. Świat Henia zaczął się układać. Wśród swoich kompanów faktycznie awansował na najważniejszego, w osiedlowej hierarchii pijaczków. Nie był już śmieciem i byle kim. Wracając późnym wieczorem do domu z wesoło pobrzękującą siatką pozwalał sobie na pijacki śpiew i bluzgi, których nie szczędził nikomu.

                          *         *         *

Janusz doskonale zapamiętał tamten nocny spacer sprzed ponad roku i pijaczka, którego zmusił wykręceniem ręki do przeproszenia Baśki. Popłakała się wtedy, a jemu z wysiłku zatańczyły przed oczami czerwone plamy. Nie był w formie i cała ta rozróba była szaleństwem, na które nie powinien sobie pozwolić. Ledwo doczłapał się do domu, a Baśka widząc jak drży z wysiłku rozryczała się jeszcze bardziej.
Janusz znał z widzenia tego ochlapusa. Widywał go codziennie, pod sklepem. Nie lubił tam chodzić, zbyt łatwo można było nadziać się na wysiadających ze swoich wypielęgnowanych samochodów podejrzanych typów. Znikali za drzwiami przyklejonej do sklepu mini pizzerii, a pozostawiona na zewnątrz dresowa obstawa zabawiała się robieniem durnia z niechlujnego pijaczka usłużnie otwierającego drzwi lokalu. Tak było jeszcze jakiś czas temu, teraz żałosny odźwierny sam paradował w nowiutkim dresie i chociaż wcale nie był trzeźwiejszy, to jednak inny. Przez te wszystkie miesiące zdawał się Janusza nie pamiętać, a może nie chciał pamiętać upokorzenia, którego dane mu było wtedy zasmakować?
Janusz rozpoznał go z daleka mimo nocy. Szedł w towarzystwie kilku mu podobnych i nie tyle głośno rozmawiali, co darli się na siebie. Pijaczek też musiał go dostrzec, bo wyciągnął przed siebie rękę i wskazał na niego. Janusz odruchowo ściągnął smycz psu, jeszcze miał czas, mógł przejść przez ulicę, ale tego nie zrobił. Nie znosił strachu i nie bał się, chociaż bardziej przypominał w swojej odwadze głupca niż człowieka roztropnego. Pies zawarczał, kiedy rozkrzyczana kurwami grupka zbliżyła się.
- Cicho chuju!
Wychrypiał pijaczek, a cała banda zarechotała. W Januszu zawrzało i stało się to, co stać się musiało.
- A może tak grzeczniej? Pies też stworzenie Boże.
Zdziwił się, że powiedział to tak głośno i wyraźnie, chociaż w nim samym kipiał gniew, a ręce trzęsły się, musiał ścisnąć mocniej smycz żeby to ukryć.
- Ja cię znam. Też chuj jesteś.
Tym razem nikt się nie roześmiał. Obstawa wpatrywała się w Janusza uważnie.
- Jestem, nie dasz rady przełknąć.
- Henio, facet się prosi. Wpierdolmy mu. Będzie wesoło.
Odezwał się ostrzyżony na jeżyka bandzior z wytatuowanymi gwiazdkami na twarzy.
- To będzie rzeź nie rozrywka, chyba że chcecie mnie zlać w jego zastępstwie.
Odpowiedział Janusz zdając sobie sprawę, że jeżeli rzucą się na niego wszyscy, to nie wygra i może skończyć w foliowym worku, a tylko bandycki honor może go uratować. Henio ruszył na niego bez ostrzeżenia, trafiając otwartą dłonią w usta.
Dlaczego nie zacisnął jej w pięść? Zdobyłby przewagę - przemknęło przez myśl Januszowi.
 Odrzucił daleko smycz, która pociągnęła za sobą ujadającego psa. Napastnik zasłonił się myśląc, że ciśnie nią w niego. Zmarnował na to masę czasu. Prawy sierp trafił go w dłoń, którą zasłonił policzek. Głowa podskoczyła pijaczkowi śmiesznie. Drugi, niezbyt mocny lewy prosty w nasadę nosa cofnął go o dwa kroki w ramiona kolegów. Janusz już wiedział, że napastnik nie ma z nim szans. Widział jego krew i nieprzytomne, przez chwilę, spojrzenie.
- Zabiję cię, kurwa!!!
Zawył Henio i pchnięty przez kompanów natarł z impetem.  Janusz odruchowo cofnął się o krok i to prawdopodobnie uratowało mu życie. Henio bowiem potknął się i pięść ugodziła Janusza w udo. Ból był okropny, niewspółmierny do tego, czego się spodziewał. Wycisnął mu powietrze z płuc, eksplodował pod czaszką srebrnymi rozbłyskami, zamglił wzrok. Z wściekłością uniósł wysoko ręce i wkładając w to całą swoją siłę opuścił je na cień wsparty o jego kolana. Trafił. Henio jęknął głucho, a potem osunął się na ziemię. Nikt nie poruszył się. Janusz klapnął na chodnik. Krzyknął, kiedy ból sprowokowany ruchem zaatakował ponownie. Nóż sterczący z uda wydał mu się równie rzeczywisty, co Ufo lądujące na skwerze pośrodku miasta. Spojrzał w górę na stojących nad nim bandziorów.
- Będziecie mnie dobijać, czy mogę zadzwonić na pogotowie?
Wysyczał przez zaciśnięte zęby.
- Spierdalamy Dziadek.
Odezwał się któryś.
- Jo, spierdalamy, trzeba tylko…
Wytatuowany, przystrzyżony na krótko garus zawiesił głos, przyklęknął koło Janusza. Śmierdział wódką i papierosami. Dokończył zdanie patrząc rannemu prosto w oczy.
- …zabrać ze sobą nóż.
Przy słowie „nóż” szybkim ruchem wyrwał go z rany. Janusz znowu krzyknął, a oni podnieśli z ziemi Henia i odeszli. Po chwili dobiegł go ich śmiech, to wciąż bezwładny Henio wymsknął im się z rąk i gruchnął o ziemię. Mało go to obeszło, zakrwawionymi, trzęsącymi się dłońmi wyjął z kieszeni telefon. Pies podbiegł do niego chrzęszcząc ciągniętą za sobą smyczą, popiskiwał.
- Cicho głupku. Wszystko będzie dobrze.
Wysapał jak najłagodniej z trudem dobywając głosu.
Pierwsze połączenia nie było wbrew pozorom z pogotowiem, wpierw musiał zatroszczyć się o zwierzę. Kiedy już to zrobił, wybrał numer pogotowia, potem zdjął pasek i zacisnął go tuż nad raną. Bolało jak jasna cholera, o mało nie stracił przytomności, ale udało się.
- Głupi jestem Brutus. Głupi jak but.
Położył się na mokrym chodniku, pies lizał go po twarzy.


CDN

Nowe jest tu, na Wyrypie.

- Wierzysz w to wszystko?
Leżała z brodą wspartą o jego tors. Uśmiechała się.
- Powiedz. Proszę.
- Nie jesteś śpiąca?
Odpowiedział pytaniem. Tak jak teraz było dobrze: jej ciepło, ogarniająca go powoli senność i szum morza przesiąkający przez okna. Niewiele brakowało do tego, by nazwać chwilę szczęśliwą.
- Nie uciekaj.
Szept miała miękki, ciepły.
- Nie uciekam. Nie wiem tylko o co pytasz.
Zaprzeczył z progu, za którym rozpoczynał się sen.
- Pytam się czy w nas wierzysz?
Senność pierzchła. Otworzył oczy.
- O! Udało mi się.
Roześmiała się w głos.
- Co ci się udało?
- Zawrócić cię.
- Było mi dobrze. Zaczynało mieszkać we mnie ciepło. Zasypiałem. Czułem twój głos…
Zamilkł na moment zdając sobie sprawę, że mimowolnie zaczyna mówić wierszem. Odchrząknął.
- Mogliśmy tak zasnąć. Czy jest ci ze mną źle?
Zaprzeczyła ruchem głowy.
- To dlaczego pytasz się o coś takiego?
Przylgnęła do niego całą sobą. Zamknęła oczy. Skojarzyło mu się to z zaciśnięciem kciuków na szczęście.
- Chciałabym, żebyś mnie okłamał…
- Tak?
Wspięła się po nim, pocałowała lekko w usta. Potem nachyliła nad jego uchem.
- Kocham cię.
Było to najbardziej przerażone „kocham cię”, jakie zdarzyło mu się w życiu usłyszeć. Przestraszyło go to, nie potrafiłby tak skłamać. A może bardziej przestraszył się tego, że te dwa słowa wcale nie były kłamstwem?
- Ale masz minę!
Śmiała się. Brodę na powrót wbiła w jego pierś. Tym razem go to zabolało.
- Muszę się napić. Puść mnie.
Uciekł od niej. W pokoju było zimno. Za oknem mgła nie pozwalała dostrzec morza. W hotelowej lodówce panoszył się tonik. Nienawidzi toniku.
- Na stole.
Podpowiedziała chowając głowę pod kołdrą. Chwycił butelkę i nie otwierając jej wrócił do łóżka.
- To jak to było z tą, przy której nie musiałeś kłamać?
- Nie uwierzyła mi.
Prawie usłyszał jej śmiech, tak był go pewien, ona jednak milczała. Nie odezwała się tej nocy już ani razu. Zasnęli zresztą niedługo potem. Zanim tak się stało zdążył ją okłamać, tak jak tego chciała. Skłamał z nadzieją, że kłamstwo wypowiedziane na głos stanie się prawdą i zasną szczęśliwi.

 Noga na nogę i… I co?
I „Dzień Świra”. Stół pusty, książki na półce, komputer w kuchni, a ja na sofie w salonie. Co zrobić? Wstać żeby potem znowu usiąść? O nie. Niedoczekanie! Mam wolne i wolno mi robić wszystko wolno, a zwłaszcza: powoli i z namysłem wypoczywać. Skoro już usiadłem to się rozejrzę.
Dawno nie widziałem swojego pokoju w blasku dnia wpadającego przez moje własne, prywatne okno. Cudze pokoje i biura, owszem oglądałem, niejednokrotnie od wewnątrz, ale dosyć z tym. Basta!
To, co ja miałem? Acha - rozejrzeć się. Stół. Nie, wróć. Stolik. Czerwony. Na stoliku pilot, nie czerwony, czarniawy. Błyszczy. Jak ładnie. I te guziczki takie tycie. O! Mrugnął do mnie. Cały czas mruga, ale fajnie. Mam w domu mrugającego pilota. A jak jest pilot to i reszta do niego też gdzieś tu musi wisieć.
- Chodź tu do mnie, maleństwo.
Kurde. Nie sięgam. Nogi położyłem po „amerykańcku” i rękę mam za krótką. Usiąść inaczej? Z nogami na stole jest wygodnie… Mimo wszystko usiądę inaczej.
Jaki gładki. Trochę śliski, ale nie jak mydło, bardziej jak lastryko, wypolerowane i chłodne. Wiem! Onyks, a nie żadne lastryko.
Uuu, te guziczki faktycznie kuszące nie tylko z daleka. Przycisnę.
- … jakie rząd będzie działania podejmował aby zwiększyć ilość osób zaszczepionych…
Fuj, polityka. Przełączyć, wyłączyć? Przełączyć.
- Justyna nie zostawiaj mnie z tym!
- Daj mi wreszcie święty spokój i bądź mężczyzną.
- Pójdę do Tracza…
Nic nie rozumiem. Ona i on krzyczą do siebie przez zamknięte drzwi. Jakby otworzyli nie musieliby krzyczeć i chodzić do Tracza. Z czym się rymuje - Tracza? Guziczek.
- Wandzia coś mi przez internet strzyka, jak przelew robię.
Staruszka autentyczna, dialog żywy, zabawny, tylko film trwał trzydzieści sekund. Pięć ostatnich zajęło logo sponsora.
Co z tego, że pilot śliczny i guziczki urocze, jak cała reszta przypomina nieudany seks. Nie ma rady trzeba wstać. Gdzie pójść? Półka, czy kuchnia?


Uwaga! To nie jest opowieść interaktywna.

Pani Marta zapukała do drzwi wynajmowanej przeze mnie kawalerki pod koniec listopada 90 roku. Było ciemno, zimno, mokro, po prostu paskudnie, pogoda w sam raz na spotkanie z dziewczyną. Dlaczego ten wieczór spędzałem sam nie z nią - dziewczyną, nie pamiętam, tak jak nie pamiętam jej imienia, za to ją samą owszem. Wysoka (wyższa ode mnie), szczupła, z dumnie sterczącymi piersiami, wciętą, jak u osy talią, krągłymi biodrami i długimi, zgrabnymi nogami. Kiedy była naga zasłaniała się włosami niczym przykrótką, bo sięgającą tylko do pępka, koszulką i spoglądała zadziornie, zielono. Te oczy... Dziękowałem wszystkim świętym, że nie mam współlokatora. Tamtego wieczoru jednak nie przyszła, zamiast niej pojawiło się natarczywe pukanie anonsujące matkę Toczki (tak na niego mówiłem). Nie widzieliśmy się z nim od sierpniowego poranka w Ruskim - nad Sanem. Stwierdził wtedy, że zostaje, mnie gnało z powrotem. Gnało mnie nie do domu, lecz do Gdyni, do przyjaciół, teatru, muzyki, do życia w stadzie.  
Pani Marta przyszła prosić o pomoc. Toczko wrócił dwa tygodnie temu, odarty z siebie (cokolwiek miałoby to znaczyć), z gorączkowo rozbieganymi oczyma.
- … Zamknął się w pokoju. Prawie nie je. Częściej bełkocze niż mówi. Tomku, ty musisz coś zrobić, ty go tam zawiozłeś.
Tak, zawiozłem go i zostawiłem. Słabego, szukającego wiatru w polu, podczas kiedy ja, sobie, wydawałem się już dorosły i ukształtowany.
Pani Marta siedziała przemoczona zimnym deszczem na wynajętym fotelu, w wynajętym mieszkaniu u wynajętego na kilka chwil kolegi i płakała nie dając mi tymi łzami żadnej szansy na wykręcenie się od odpowiedzialności. Przesiąkałem matczyną rozpaczą nad marniejącym synem, nie mogłem z nią nie pójść.
Toczko mieszkał niedaleko, dwa przystanki trolejbusem i kilka minut pieszej wędrówki labiryntem chodników krzyżujących się między czteropiętrowymi budynkami. Wiał wiatr. Listopadowy deszcz kąsał przez spodnie, przebijał się przez kurtkę, kłuł w twarz. Niewiele dawało pochylenie głowy, wtedy włosy szarpane gwałtowniejszymi prywami smagały po oczach, tak jakbym karał się zawczasu za to, co miałem ujrzeć w mieszkaniu na pierwszym piętrze spółdzielczego bloku.
W pierwszej chwili nie poznałem go. Ogolony na łyso, pozbawiony brwi z zapadniętymi policzkami i podkrążonymi oczami, bardziej przypominał ożywionego nadprzyrodzoną mocą manekina niż człowieka. Kiedy mnie zobaczył roześmiał się dziko, nieludzko, potem położył w rozgrzebanej, brudnej pościeli plecami do świata. Scena wydała mi się tak surrealistyczna, że zwątpiłem w jej prawdziwość. Z tego wrażenia wyrwał mnie smród. Domyśliłem się, że nie mył i nie przebierał się od dawna. Mógłbym przysiąc, że butów, które miał na nogach także nie zdjął ani razu od przyjazdu. I co ja miałem z tym zrobić? Co miałem poradzić na palmę, która niewątpliwie Toczkowi odbiła? 
- Nie mogę na to patrzeć…
Wyszeptała zza moich pleców Pani Marta.
- Niech nam Pani zrobi dzbanek kawy i przyniesie świeżą pościel.
Zakomenderowałem, tylko po to żeby pozbyć się jej i ewentualnej awantury. Zamknąłem drzwi od pokoju, otworzyłem okno. Śmierdziało jakby lał w wyro zamiast iść do toalety.
- Wstawaj!
Huknąłem. Mało go to obeszło. Stanąłem nad skulonym ciałem i chwyciwszy je pod pachy wytargałem z pościeli. Nie opierał się, ale i nie pomagał. Wiotki niczym leszczynowa gałązka giął się jakby był pozbawiony kości. Nieźle się zasapałem nim usadowiłem go na starodawnym krześle z giętym oparciem, tuż koło okna. Przez chwilę wydawało mi się, że spod przymrużonych powiek zerkają na mnie oczy pozbawione tęczówki.
- Kawa.
Pani Marta postawiła wypełniony po brzegi parującym płynem dzbanek na stole i znikła, tylko na chwilę potrzebną by chwycić przygotowaną zawczasu świeżą pościel.
- Ja przebiorę.
Odebrałem od niej sztywne, wykrochmalone poszwy, zrobiłem krok do przodu, a ona niepewnie zadreptała w miejscu.
- Poradzimy sobie. Potem przyjdę do Pani.
- Czym tak się nawaliłeś?
Spytałem Toczka, kiedy drzwi za jego matką zamknęły się.
- Gdzie ty to chowasz?
Nie odpowiedział. Zwisał niechlujnie z poręczy krzesła, niby obecny, niby żywy, niby trup.
Składzik znalazłem pod poduszką, wciśnięty razem z prześcieradłem w szczelinę materaca. Były w nim tabletki różnej wielkości i kolorów, parę gotowych skrętów i woreczki z samą gandzią. Pozbyłem się tego w toalecie. Chciał mnie później za to pobić, a może zabić?
Kiedy łóżko było gotowe, umyliśmy go, ubraliśmy w pidżamę i na powrót położyliśmy. Pani Marta płakała, a we mnie nie było nic, ani współczucia, ani strachu, nawet sumienie zamilkło udając, że go chwilowo we mnie nie ma.
Dyżurowaliśmy przy nim na zmianę przez dwa tygodnie. Na szczęście dla niego nie zdążył dać sobie w żyłę podczas tych trzech miesięcy. Na szczęście dla mnie poradził sobie wtedy z tym. Nigdy nie dał sobie rady ze sobą. Powiesił się sześć lat temu.

Nocą  Obłuże przypomina cmentarz. Trupie światło rtęciowych lamp wyławia z nocy szare ściany, szarych bloków.  W ich świetle nawet trawniki mają niewiele wspólnego z zielenią, przypominają raczej ciemnopopielaty dywan rozwinięty przez projektanta daltonistę. Mimo to lubię nocne spacery, puste ulice, chodniki, ciche westchnienia odpoczywającej od ludzi ziemi. Wałęsam się wtedy za psem, który spuszczony ze smyczy węszy w zakamarkach zagarniętych przez mrok. Pozwalam sobie na luksus niemyślenia. Odpoczywam. Jakiś czas temu zabrano mi te chwile. Przedłużający się remont ulicy, przy której mieszkam, straszy piętrzącymi się hałdami piachu, zmusza do uwagi głębokimi wykopami, zastawia pułapki wysokich krawężników, wyrosłych w najmniej oczekiwanych miejscach. Do tego wszystkiego jesień i pada. Nie trudno zgadnąć, że zacząłem północne przechadzki  traktować jak dopust boży. Wczoraj postanowiłem wystrychnąć na dudka remonty całego świata. Wsiedliśmy z Kapslem do samochodu i pojechaliśmy w miejsce, które zwykliśmy odwiedzać rano, chociaż znajduje się na przeciwległym krańcu miasta. Niezatrzymani przez żaden korek, dotarliśmy do Orłowa w kilkanaście minut. Zaparkowałem auto koło Domku Żeromskiego i ruszyliśmy za molo, w stronę wpinającego się na wzgórze deptaka. Latarnie przywitały nas ciepłym światłem sepii, morze szumiało u podnóża skarpy jakąś opowieść, a ja uwolniłem Kapsla i już miałem schować się w błogosławionej próżni, kiedy z ławki nieopodal dobiegł mnie płacz dziecka. Tak mi się przynajmniej wydawało. Pies zaskowyczał. Nikogo nie dostrzegłem, ani w pobliżu, ani na żadnej z ławek, które znajdowały się w zasięgu mojego wzroku.
- To kot, Kapsel. Spokój.
Nie uszedłem dwóch kroków, a sytuacja powtórzyła się. Płacz dziecka, skowyt psa, biegnącego do mnie z podkulonym ogonem.
- Jest tu kto?
Zawołałem przez światło w noc, odpowiedziało mi pochlipywanie. Prawie zobaczyłem wykrzywione w płaczu usta, cieknące po pucułowatych policzkach łzy i zasmarkany nos. Pies przysiadł na tylnych łapach zaczął wyć.
- Cicho Kapsel!
Warknąłem na niego szukając kilkuletniego berbecia zagubionego gdzieś w pobliżu.
- HALOOO!
Krzyknąłem. Płacz nasilił się. Od morza przywiało zimny podmuch. Nawołując ruszyłem na poszukiwania ciągnąc za sobą opierającego się psa.
Dziecko wydawało się być na wyciągnięcie ręki, ale gdzie?! Ono zaś w wyobraźni wyciągało ku mnie bezradne rączki, przerażone, zagubione, być może porzucone. Musiało się poruszać, błądzić gdzieś między drzewami , inaczej dawno bym je znalazł.
Im dalej byłem od ciepłego światła latarni, tym Kapsel zapierał się bardziej, wydobywając z siebie niczego nieprzypominające wizgi, ale i płacz stawał się coraz bardziej wyraźny. Wżerał się w moją duszę tak rozpaczliwym wołaniem o pomoc, że przestałem zwracać uwagę na to, co działo się z nocą. A działo się, oj działo. Po pierwsze gęstniała na smolistą breję, w której nie sposób było się już prawie poruszać. Po drugie chłód tężał, aż do mrozu. Ręce miałem zgrabiałe, a każdy oddech zakwitał obłokiem pary. Po trzecie wiatr zaczął hulać między gałęziami drzew, chociaż nie poruszył przy tym nawet jednego listka. Gdybym to dostrzegł, pewnie włosy na głowie stanęłyby mi dęba, lecz ja tego nie widziałem, brnąłem w upiorną fatamorganę wciąż głębiej i głębiej. Nawet nie zauważyłem, kiedy smycz wypadła mi z ręki.
Moje poszukiwania miały wkrótce zostać nagrodzone. Stało się to w momencie, gdy straciłem już resztki nadziei. Bez sił, zziębnięty, ze zdartym gardłem opadłem w sztywną od szronu trawę. Sumienie nie pozwalało odejść, ciało protestowało przeciwko dalszym poszukiwaniom.
- Ugrzązłem! - Wyryczałem bezsilny.
Wtedy się pojawił. Stał tuż obok z otwartymi ustami, przez które sączył się dziecięcy płacz. Jego twarz była pozbawiona wyrazu, Mógłbym przysiądź, że pod trupiobladą skórą, w żyłach, nie krążyła krew a skondensowana rozpacz. Dna oczodołów ziały martwą pustką. Błędem byłoby powiedzieć o nim - martwy. Wyciągnął ku mnie jak najbardziej żywe ręce, chude, wielopalczaste, niczym macki ośmoirnicy.
Krzyk zrodził się w najodleglejszej części mojej duszy, potężniał z każdą chwilą, pęczniał od przerażenia. Nagle, coś chwyciło mnie za ramię i szarpnęło mocno wyciągając przemocą ze smolistej mazi nocy.
- Tato!!! Obudź się! Tato! Krzyczysz przez sen.
- Co krzyczę?
Wychrypiałem przez zaciśnięte gardło. Nieświadom jeszcze miejsca, w którym się znajduję.
- "Strach! Strach!" Strasznie krzyczałeś. I znowu zasnąłeś w fotelu.
- Acha. Przepraszam, wracaj do łóżka, córcia.

Zwykłem podróżować we śnie, a że wojaże w nieznane uwielbiam ponad wszystko, śpię chętnie i w miarę możliwości długo. Szczególnie lubię odwiedzać was, ludzi. Dziw bierze jak różnorodni jesteście w swoich snach i jak zabawni. Nie, nie podglądam was, ot przechodzę. Bywa, że takie odwiedziny, mają swój ciąg dalszy, przeradzając się w znajomość, a nawet zażyłość, lecz to zupełnie inna para kaloszy i nie będę nad tym się rozwodzić – tajemnica zawodowa. 
Są między wami tacy, którzy w przedziwny sposób wyczuwają moje nadejście, co powoduje zmianę temperatury i barwy snu. Na przykład.
Wpadłem kiedyś do gościa, który stojąc na potężnej płachcie blachy spadał z wieżowca. Darł się w niebogłosy nie wiedząc ile jeszcze zostało mu czasu nim uderzy o ziemię. Wydawało się, że ogarnięty pierwotnym lękiem nie będzie w stanie dostrzec niczego poza zbliżającą się nieuchronnie śmiercią. On jednak spostrzegł mój cień, opanował lęk i przemieniwszy stal w dywan poderwał się do lotu wykorzystując wyimaginowane prądy wznoszące. Przysiadłem na latającym dywanie na chwilę. Odbyliśmy krótką pogawędkę podczas, której nie nazywał mnie inaczej niż świętym Tureckim. Nie wiem dlaczego. Kiedy już opuszczałem jego sen uszu mych doleciał krzyk. Obejrzawszy się dostrzegłem, że znów spada wpity stopami w śliski metal. Dziwny człowiek. Inny, a właściwie inna, w zasadzie nie pierwszej już młodości dama. O właśnie! Dama nie pierwszej młodości przebierając nogami w miejscu udawała, że ucieka przed cieniem, który też udawał, że ją goni. Korytarz w którym odbywało się to dziwowisko spowity był ciężkim dymem z pochodni wiszących u stropu, bez żadnego mocowania. Ogarnięty cieniem, byłem przekonany o swej niewidzialności, kiedy nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, wszystko uległo zmianie. Miast korytarza – alkowa, miejsce pochodni zastąpiły świece osadzone w zdobnych kandelabrach. Też dymiły paskudnie, ale przynajmniej pachniał ten czad ni to waniliowo, ni rumiankowo, no zapach jakiś. Sama dama, jakby odmłodniała i schudła, już nie spocona, wystrojona w tiule wołała na mnie z łoża:
- Edmundzie!
Tęsknie.
- Edmundzie!
Jakby: Chodź tu do mnie natychmiast.
- Edmundzie!
Kryjąc twarz za rumieńcem odrzuciła tiule. I wiecie co? Myliłem się, ona wcale nie odmłodniała, nie schudła, lecz uczucie do Edmunda (kimkolwiek by nie był niech mi wybaczy to czego nie opowiem), i okoliczności uczyniły ją zjawiskowo piękną. Jakiś czas później, wymykając się z alkowy usłyszałem za plecami tupot. Znów przebierała nogami klaszcząc stopami pośrodku ponurego korytarza…
- Morfeuszu! Gadasz przez sen!
Wybaczcie, pora mi iść, to mój stryj. On nie lubi jak śpię. Mówi, że sen to domena umarłych. Taki zawodowy dowcip. Terminuję u niego, ale to nie dla mnie robota. Wy nie odchodźcie, pośpijcie sobie jeszcze trochę. I pamiętajcie, żeby w sobotę przestawić zegarki, by w niedzielę zostać po tej stronie trochę dłużej.
- Wcale nie śpię Tanatosie! Już idę.

Jego wędrówka zaczęła się od ojca i twardej szkoły produktywnego życia. Nie był produktywny, inaczej wyobrażał sobie życie. Podmiot zapewne sam zechce o tamtych dniach opowiedzieć, ja tu jestem tylko narratorem wtrącającym słowo lub dwa, za którego plecami będzie mógł się czasem schować.
Z domu wyszedł w nocy, po dniu, w którym matka rzuciła w niego kromką chleba wołając pomocy:
- Dosyć mam już waszych kłótni!!!
To był przypadek, że trafiła akurat w niego. Stał, jak to zwykle bywa, w nieodpowiednim miejscu.
Worek, w którym do tej pory nosił zeszyty i książki zamienił na dom, dla kilku swetrów, jednej koszuli i pary spodni. Noc za drzwiami, chociaż letnia, przywitała go chłodno. Zachłysnął się pierwszym oddechem. Nazwał go wolność. Trudno powiedzieć cóż to słowo dla niego oznaczało, mogę tak jak wy domniemywać.
Ruszył. Miał się nie zatrzymać już nigdy. Być może jego życie potoczyłoby się inaczej, gdyby o tym wtedy wiedział.
Czasy były niespokojne, powietrze nabrzmiewało zapachem zmian tak doniosłych, że aż niemożliwych do ogarnięcia, lecz rok 88 miał kojarzyć mu się, już zawsze, z odgłosem kroków stawianych jeden po drugim, wciąż naprzód, przed siebie. W swojej wędrówce miał nie zapamiętywać miast, nazw ulic, przyszło mu zapisywać w pamięci ludzi. Ludzie byli ważni. Dzielili się chlebem, miejscem pod dachem i groszem. To przez nich, życzliwych, uwierzył naiwnie, że świat utkany jest z dobra. Dzięki nim ta naiwność miała szansę przetrwać wiek młodzieńczy.
Pierwsze kroki stawiał dziarsko, odważnie. Nie oglądał się za siebie w stronę domu rodzinnego i kartki przyklejonej do lustra w przedpokoju. Nie była elaboratem na temat krzywd doznanych i wyimaginowanych, rzeką żalu i pretensji do świata. Wręcz przeciwnie. Jedno, krótkie zdanie niczego nie wyjaśniało. Czytano je potem wielokrotnie doszukując się jakiejś ukrytej treści, być może ostatecznej: Wybacz mamo. Liczba pojedyncza, ani słowa do ojca. Jego, chociaż pewnie nie przyznałby się do tego, nienawidził, przynajmniej tamtej nocy.
Z rzadka przejeżdżające samochody światłem reflektorów wyławiały go z mroku, nie zatrzymywał ich, do tego potrzebny był cel podróży, a on go nie miał, jak wspomniałem zachłysnął się na swój sposób rozumianą wolnością. Gdzieś jednak chciał dotrzeć, czegoś dokonać, zrobić coś ważnego. Różne pomysły kłębiły mu się w głowie i chociaż każdy z nich był inny, to kończyły tak samo - A potem żył długo i szczęśliwie.
Wraz z upływającą nocą opadały z niego emocje, stygła rozbujana wyobraźnia, aż zmęczenie rozkazało zatrzymać się, przysiąść na worku i zastanowić: Co dalej?  Wreszcie pamięć podsunęła treść pocztówki sprzed kilku dni nadanej w Bukowinie Tatrzańskiej.
„Pięknie tu! Szkoda, że nie możesz przyjechać. Magda.”
- Mogę! Teraz mogę wszystko!
Zawołał i znów ruszył raźno przed siebie, tak jakby Bukowina Tatrzańska była tuż za zakrętem.

Zmęczenie jest jak trucizna. gotowa skazić każdą przyjemność, chyba, że uda się wcześniej zasnąć. Sny przynoszą zbawienie, jeżeli nie wtrąca się w nie telefon.
- Co robisz?
Danka. Wesoła, nieznośnie wyluzowana. Widzę ją jak siedzi na swojej miękkiej sofie ubrana w nocną koszulkę, tą z koronką na dole. Wyciągnęła długie nogi przed siebie i oparła je na stole. Kiwa palcami u stóp, może maluje sobie paznokcie u rąk na rano, a słuchawkę przyciska do ucha ramieniem. Powietrze wypełnione ostrym zapachem lakieru wcale jej nie przeszkadza.
- Malujesz paznokcie?
- Skąd wiesz?
Odpowiada śmiejąc się jakby był jakiś powód do tego żeby się śmiać. Czuję zapach tego lakieru i robi mi się niedobrze.
- Wiem wszystko.
Odpowiadam głosem zdradzanego męża dzierżącego w dłoni rewolwer.
- Wszystko u ciebie w porządku?
O, przerwała manicure. Teraz będzie się dopytywać, a ja jestem zmęczony przepracowanym weekendem, nie oglądaniem Kubicy pierwszy raz w tym sezonie i całą masą innych rzeczy, o których nawet już nie pamiętam, tak ich dużo było w tym tygodniu.
- Poza tym, że jest północ?
Po takim pytaniu zastanawia się: walnąć słuchawką, czy go pocieszać? 
- Może przyjechać do ciebie?
Dobrze wie, że się nie zgodzę, córka śpi obok w pokoju. A jak się obudzi? A jak my zaśniemy, aż po budzik rano?
- Nie mam na to siły, Danusiu.
- Jesteś zmęczony?
Jej niedowierzanie drażni.
- Nawet nie masz pojęcia.
Kiedy to mówię, czuję jak powieki same opadają. Och, gdyby tak zatrzasnąć je na 24 godziny. Dobrze wiem, że nie dałbym rady tyle przespać i wcale nie wstałbym wypoczęty, ale myśl sama w sobie jest słodka, kusząca jak wielka blacha „murzynka” z zakalcem.  Będę musiał jeszcze wziąć prysznic przed snem, już woda szumi w nim tak jednostajnie, a światło zgaszone, za oknem ciemność, w pokoju - ciemno, pod powiekami piasek, w ubraniu ciasno...
Co to? Coś dzwoni? Zasnąłem? Na zegarku północ i czterdzieści minut. Znowu coś dzwoni. Krótko, nieśmiało. Domofon. Chryste, uratuj mnie!
- Otwórz.
Nie mam sił zaprotestować. Danka w długim, czerwonym płaszczu stoi już za drzwiami. Cóż za jadowity odcień. Podaje mi go w przedpokoju, a ja bez szacunku rzucam nim o fotel. Zdejmuje kozaczki w które wcisnęła nagie stopy i nogawki od pidżamy w delikatne różyczki.
- A gdzie masz nogi?
Pytam pół przytomnie. Nie odpowiada, prowadzi mnie do sypialni, rozkazuje się rozebrać.
- Kładz się. Na brzuchu wariacie. - Śmieje się. Ze mnie? 
Niewiadomo skąd wyczarowuje olejek. Siada na mnie okrakiem.
- Możesz zasnąć. Mnie tu nie ma.
Szepcze do ucha. Potem jej gorące, pachnące jaśminem dłonie masują mi kark i ramiona. Drobne palce wypompowują zmęczenie z nabrzmiałych stresem mięśni.
Jej tu nie ma – powiedziałem do siebie na głos. I zasnąłem.
Budząc się rano pomyślałem, że śni mi się coraz więcej. Zapach jaśminu, który zdawał się ze snu przesiąknąć w rzeczywistość szeptał do mnie, lecz spłoszony wrzaskiem budzika – SZÓSTA TRZYDZIEŚCI!!! – zamilkł.