Rozdarło nam się prześcieradło
na dwoje.
Niezabliźnione brzegi ronią pajęczynę
od wtedy do teraz.
Czas
- krętacz
pozwolił, by wylała się z nas krew
nie zostawiając nic
w czym moglibyśmy obmyć dłonie.


* - za słowa odpowiedzialna jest Igriana

                                             Muzyka


- Kochałeś mnie kiedyś? Ja byłam w tobie zakochana.
Nie widział jej twarzy tylko czubek głowy pokryty delikatnym mchem kiełkujących na nowo włosów. Wsparta o jego ramię patrzała w telewizor. Nie lubił takich tematów, zwłaszcza, kiedy nie mógł odczytać z oczu w jakim jest nastroju.
- Wiem, ale naprawdę chcesz o tym teraz rozmawiać?
Odpowiedział pytaniem lewą ręką poprawiając koc na jej biodrze.
- Nie. Chcę usłyszeć jak opowiadasz o nas – powiedziała nie poruszając się.
Westchnął.
- Kiedy o tym mówisz mam wrażenie, że to tylko opowieść, jedna z tych twoich wymyślonych historii i nic więcej.
Zaśmiał się, ale w skrzypiących dźwiękach nie było ani odrobiny rozbawienia.
- Dlaczego wydaje ci się, że podejdziesz mnie w ten sposób? Chcesz, dam ci coś do poczytania?
- Tak, tak... Ja wiem, masz tego na kopy i wszystko jak spod igły, poukrywane w dziwacznych miejscach, ale chcę żebyś mówił. W ogóle mało mówisz.
- Mało mam do powiedzenia.
- Bzdura! – uniosła do góry głowę.
Teraz zobaczył jej twarz. Schudła przez ostatnie tygodnie. Niedawna delikatna opalenizna zeszła ustępując miejsca niezdrowej bladości. Oczy, bezustannie zaszklone jakby wpół do płaczu, spoglądały gniewnie.
- Kiedyś dałabym się na to nabrać. Opowiadaj.
Znów westchnął, a ona na powrót wsparła głowę na jego ramieniu.
- To było latem. Miałem wtedy jeszcze długie włosy, a ty nosiłaś dziesięciocentymetrowe…
- Tak, pamiętam. Matka zaakceptowała cię tylko dlatego, że pracowałeś…
- Nie przerywaj mi. W tej historii nie ma miejsca na twoją matkę, ani na żadnego innego diabła.
Skarcona stłumiła chichot.
 - To było latem. Miałem wtedy jeszcze długie włosy, a ty nosiłaś dziesięciocentymetrowe, czerwone szpilki i sukienkę w róże. Taką przed kolanko trochę już nie w modzie…
Czasu mieliśmy tyle, co na lekarstwo, więc na randki chodziliśmy późnym wieczorem. Pamiętasz jak mało lamp świeciło się wtedy na bulwarze? Tylko morze szumiało tak jak dziś. To się nie zmienia…
Kiedy wychodziliśmy z mroku starałem się zostać trochę z tyłu. Coś mi spadało, wiązałem buty, wyciągałem papierosy. Wszystko po to żeby popatrzeć na róże oplatające twoje ramiona, talię i biodra. Potem, odwracałaś się na palcach w moją stronę, sukienka unosiła się lekko do góry - masz obląkańczo zgrabne nogi – a mnie zapierało na chwilę dech. Krew zaczynała szybciej krążyć w żyłach, drżały mi dłonie…
Na początku chodziliśmy obok siebie. Ty z rękoma założonymi do tyłu. Zawsze trzymałaś w nich taka małą, czerwoną kopertówkę. Ja swoje zatapiałem w kieszeniach. Aż pewnego wieczoru zaczepiliśmy się niechcący palcami. Pamiętasz? Zaskoczyło nas to aż do zatrzymania. Staliśmy naprzeciwko siebie nie za bardzo wiedząc, co począć z tym zaplątaniem? Opuściłaś głowę...
To było jak skok nad przepaścią, ten jeden krok do ciebie. Wtedy pierwszy raz cię pocałowałem. Zupełnie nie wiem, dlaczego mnie wtedy nie objęłaś, ale było jak w…
Jeżeli, więc koniecznie chcesz wiedzieć to właśnie wtedy byłem w tobie zakochany.
Zamilkł. W ciszy rozpychał się głos z telewizora. Na prawej dłoni poczuł coś ciepłego.
- Wszystko w porządku? – zapytał zaniepokojony – Płaczesz?
- To... Moja bajka na dobranoc – wyszeptała.


                                     

Bywa, że ogarnia mnie wzruszenie,
kiedy patrzę na ciebie.
Łykam łzy
widząc, jak zakładasz rajstopy,
w tych ruchach wciąż jesteś kobietą
tą sprzed wieków,
w białej sukience,
kaleczącą sobie dłonie o znikający księżyc.
W takich chwilach nie pamiętam
dlaczego odszedłem,
dlaczego wołany odpowiedziałem powrotem.
Chyba powinienem się upić,
tylko wtedy nie pamiętam niczego.
Tylko wtedy nie pamiętam,
że nie kocham cię wcale…

Nie obijam się. Nie mogę tylko otrząsnąć się po świętach. To, co było zwykłą grypą zlazło po gardle rozsiadając się na oskrzelach. Zwykła wyprawa do kuchni jest jak podróż Narodu Wybranego przez pustynię, tylko, że nikt cholera po drodze nie obdarowuje mnie manną. Tym bardziej przepiórkami. Swoją drogą nie pogardziłbym rosołem z przepiórki…
Ale nie o gotowaniu.
Myśleć się nie chce. Niby coś tam łazi po głowie, kołacze i co z tego skoro jest problem z przebiciem się przez gęstą watę wypełniającą głowę. Nie mniej śni się, więc kiedy ranne wstają zorze czasami udaje się złapać jakiś pomysł. A pomysł zaczyna się tak:



Za wszystko trzeba zapłacić. Nie żebym narzekał, stwierdzam fakt. Gdyby tak nie było to czego byłem świadkiem, co się wydarzyło, trzeba by uznać za senne widziadło, a ja stałbym na progu przebudzenia. Ale nie śpię. Nie wiem skąd to wiem. Wolałbym nie być tak przeraźliwie pewnym rzeczywistości. Wolałbym nie siedzieć pośrodku. Pośrodku czego? WSZYSTKIEGO.



- Fajne! Co dalej?
Zapytała córka potrząsając mnie za ramię, bo zasnęło mi się po przebudzeniu.
- Aaa, eee, iii, yyy…
Odpowiedziałem jak zwykle nadzwyczaj inteligentnie.
- Acha. To ja przyniosę herbaty?
Wyszeptała skromnie ogłuszona wielowymiarowością wypowiedzi ojca.
- Ooo!
Wychrypiałem filozoficznie, unosząc palec wskazujący prawej dłoni.
No i tyle. Że niewiele?
Swoim zwyczajem powiem:
- Ciąg dalszy nastąpi.
Oby jak najszybciej! Nie myślenie jest strasznie męczące…

Miałem jakiś nowy wpis, opowiadanie, jeno nie chce mi się. Kaszlę na każdego kto pojawia się nieuzbrojony w herbatę z cytryną. Z przezorności, bo gdyby chciał przypadkiem rozmawiać to ja bardzo przepraszam, ale kicham na to. Kicham ogólnie, niby na wszystko.
Leżę. Udaje, że śpię albo drzemię. Leżę.
Telewizor mam vis a vis łóżka, więc kiedy nie udaje, że śpię albo drzemię to oglądam. Najbardziej rzucają mi się na oczy reklamy. Zadziwiające, że to one stanowią przytłaczającą część programów telewizyjnych. Inna sprawa, że ich rola edukacyjna jest nie do przecenienia. Aktualnie, rzecz jasna interesują mnie te kończące się na: Skonsultuj się z lekarzem lub zapytaj farmaceutę.
 Przeraziły mnie nie na żarty! Bo nie dbam nie tylko o siebie i staczający się ku niepamięci z braku lecytyny umysł, ale, co gorsza, o swoje dzieci. A o dzieci przecież dbać trzeba! Dzieci są przyszłością narodu! I emerytury...
Tym czasem czyha na nie, na tym łez padole, całe mnóstwo niebezpieczeństw, z których przeziębienie jest najmniejszym problemem.
Co powinienem zrobić?
Ano zaopatrzyć się i szprycować. Profilaktycznie. Profilaktyka jest najważniejsza! – usłyszałem w radio, nie, że sam z siebie.
No to jedziem. Z rana tabletka z witaminą C koniecznie, do tego jakaś na pobudzenie szarych komórek – absolutnie niezbędne, żeby dziecko w ogóle kojarzyło, co się do niego w szkole mówi. Po powrocie coś na walkę z pryszczami od środka i jakiś drag pomagający rozładować stres po zajęciach. Przed obiadem syrop na apetyt, żeby zjadło i miało siłę odrobić lekcję, a nie bezmyślnie wgapiać się w wystawę w centrum handlowym razem z koleżankami, które niczego nie biorą, więc nie tylko są chorowite, ale i o poziom rozwojowy niżej. Trza dbać z kimś się potomstwo zadaje!
Wieczór. Musi się latorośl wyspać, dlatego koniecznie ziołowa piguła na sen, delikatna, co by można było śpiącą królewnę, czy królewicza rano dobudzić. No, a rano…
Jezu! No nie dbam o własne dzieci. Nic, a nic! Dyć im farmacja już od samego poczęcia była potrzebna, a ja nieświadom pozwoliłem im łazić po bożym świecie bez nijakiej obrony. Pewnie się za to w piekle będę smażył! Już wolałbym nie wiedzieć jakim złym rodzicem jestem.
Jak zwykle, wszystko przez telewizję. Wyłączam. Idę udawać, że śpię żeby mieć alibi.

Zaczyna się banalnie:
pomarańczą obieraną ze słów,
pierwszymi łzami soku
sklejającymi palce.
Wtulona w dłoń
pachnie słodyczą lata.
Wypełnia płuca,
miesza z krwią
kołacząc w żebra obietnicą.
Oszołomieni,
całości wydzieramy pierwszą część
w komunii Tu i Teraz.
Przez chwilę nie ma nic,
prócz pomarańczy
z przedwiecznego sadu.
Przez chwilę
- pozbawieni słów,
jesteśmy pierwsi.

Pojawił się znikąd, nagle zmaterializowany z drobinek zazdrości, z którą przyglądała się Eli. Nawet ją lubiła, ale ten płaski brzuch, cycki sterczące jak u osiemnastolatki, włosy...
Mój Boże, czym ona myje włosy?
…i wolność. Nie ta od chłopa, bo przecież obie mają mężów, ale od skrupułów, od strachu… Co byłaby w stanie poświęcić, żeby żyć właśnie tak?
Wszystko – wyszeptała drżąc z przerażenia, którym napełniło ją zuchwalstwo własnej odpowiedzi. Wtedy go zobaczyła. Na miękkich nogach podszedł do kuchennego blatu. Był pijany. Ela otworzyła szeroko usta, chyba krzyczała. Ryku zasłonił jej usta ręką. Przez chwilę szamotali się strącając na podłogę stojące tu i ówdzie naczynia. Musiała go ugryźć, bo oderwał dłoń od twarzy i spojrzał na nią z niedowierzaniem. Wreszcie zwinął palce w pięść i z całej siły uderzył Elę w twarz. Upadła. Mówiąc coś do nieprzytomnej zaczął rozpinać pasek u spodni. Dalej nie mogła patrzeć. Musiała coś zrobić, wszystko jedno, co Ryku bywa nieobliczalny.
Czasami, kiedy był wystarczająco pijany – tak, że niczego nie pamiętał na drugi dzień, zamiast położyć się i zasnąć zdzierał z niej kołdrę i klnąc gwałcił. Nie wie, czy to dobre słowo, skoro byli małżeństwem, ale gdyby nie byli, tak by to nazwała. Innym razem, zanim zabrał się do rzeczy zdejmował pasek w taki sposób jaki właśnie widziała: nieśpieszny, ślamazarny, przerażający - bo kiedy go zdejmie zacznie uderzać twardą skórą gdzie popadnie aż wyzwolony przez niego ból i strach podniecą go wystarczająco mocno, żeby bez przeszkód zrobić swoje. Nauczyła się osłaniać twarz. Pamięta, że sklął ją, potem pobił na trzeźwo, kiedy zapytana o czerwoną pręgę na policzku, ze łzami w oczach, opowiedziała mu wszystko i błagała, żeby więcej tak nie pił. Nie żeby w ogóle, tylko aż tak dużo.
Przecież możesz pić mniej, prawda?
Zapytała, a on rozwścieczony darł się:
- Kłamiesz! Kłamiesz suko!
To nie była jego wina, to ojciec, on wszystkiemu winny. Stary pijak!
Ryku miał wtedy dziewiętnaście lat, przyjechał na przepustkę z wojska, nie chciał pić z ojcem - poszedł na wieś. Kiedy wrócił, matka już nie żyła, a ojciec wisiał w stodole. Opowiedział jej o tym w tajemnicy, chociaż w każdej chałupie znali tę historię, wtedy jednak miała wrażenie, że dopuszcza ją do najgłębszego sekretu swojej duszy. Rozumiała.
 „Przeszłość pożera go od środka. Nie mogąc się wydostać, szuka jakiejś szczeliny, wentyla dla wyrzutów sumienia” - przeczytała to gdzieś i uwierzyła. Ale ten odrażająco przerażający ruch dłoni błądzących koło klamry paska złamał ją. Była w stanie poświęcić się dla niego, robiła to już wystarczającą ilość razy, żeby znieść następny, nie pozwoli jednak, żeby ktoś zajął jej miejsce. Nikt na to nie zasługuje.
Nikt nie jest tak silny… Jak ja?
Coś gorącego piekło policzki, zasłaniało widok. Otarła wierzchem dłoni oczy.
Patrzał wprost na nią. Krzyczał, wciąż majstrując przy spodniach. Pewnie zrobiłby te dwa kroki, które ich dzieliły, gdyby nie ciało Eli leżące na podłodze między nimi, musiał je obejść.
Jak się tu znalazłam? – nie potrafiła odpowiedzieć.
Ryku, opierając się o blat ruszył na nią. Wciąż krzyczał, ale nie słyszała, jakby miłosierny Bóg odebrał jej słuch. Zabrał też strach, pozostawiając po nim ziejącą czernią nicość. Chłodna i twarda jak stal spłynęła do nóg, wypełniła brzuch, ramiona i ręce, rozsiadła się w głowie pochłaniając każdą myśl. Ostatnią była ta, że jej samej tu nie ma, ogląda tylko wszystko czyimiś oczyma.
Ryku zatrzymał się. Uniósł otwartą dłoń do góry.
Teraz uderzy – stwierdziła beznamietnie. Ręka opadała powoli niczym w zepsutym magnetowidzie. Widziała dokładnie, jak nadziewa się na ostrze noża. Ryku cofa się. Niesiona przez ostrze podąża za nim, rozpruwa pierś, jeszcze raz i znowu, raz za razem…
Nagle przez pustkę przedziera się krzyk.
To ja? – pyta rozglądając się bezradnie.
- Jezu! Jezu! Marysia! Jezu!
- Heniek? Co ty tu? – uśmiecha się do mężczyzny stojącego w progu – Powinieneś kupić nową czapkę – mówi widząc jak tamten miętoli w rękach spłowiałą leninówkę.
Robi się ciemno, opada gdzieś, na coś. Jest miękko i spokojne. Nicości wycieka z niej wielkimi srebrnymi kroplami łomocząc o ziemię.
Śpię?
Powieki są ciężkie niczym ołowiane sztaby.
- Marysiu, to był sukinsyn… - samochód trzęsie na wybojach. 
- Heniek? Gdzie jedziemy? – pyta, ale nie jest pewna, czy wydała z siebie jakiś dźwięk.
- Nikt się nie dowie… Wszystko ułożyłem… tylko powiedz, że to Eryk… że to jego dziecko… - strzela w nią krótkimi zdaniami. Nic nie rozumie.
- Że mnie zgwałcił, tak jak tę warszawiankę – Aniela siedzi w fotelu pasażera – nikomu nic nie powiemy, tylko powiedz tak przed sklepem – zaczyna płakać – Marysiu, chcemy żyć normalnie. Ty przecież też. No gdzie się podziejemy? Powiedz, błagam…
Ciemność – czarna czeluść tajemnicy skrywanej za szkłem, nim się zamknie, połyka jeszcze jedno zdanie:
- Spalcie ich. Spalcie do ziemi...   

Radiowóz ustawiony w poprzek podjazdu skutecznie blokował dostęp do bramy, w środku, z rozdziawionymi szeroko ustami spał Piasecki. Zapukał w szybę. Sierżant natychmiast oderwał głowę od zagłówka rozglądając się dookoła nieprzytomnym wzrokiem.
- Ale mnie ścięło – powiedział otwierając drzwi.
Silski wyciągnął z kieszeni paczkę Cameli.
- Palisz?
- Nie. I nie piję.
- Tego nie proponuję, chociaż walnąłbym kielicha – rozmarzył się zaciągając głęboko papierosem.
Zmęczyła go ucieczka do Działdowa. Zmęczyła prawie godzinna rozmowa z Wawrzecką, która niczego nie wniosła. Dziewczyna nie pamiętała albo nie chciała sobie przypomnieć. Zresztą, każdy adwokat wyciągnie ją zasłaniając obroną konieczną. Ważne, żeby dobrać się do domu nad jeziorem. Był pewien, że znajdzie w nim na Kosę więcej niż zabójstwo. Reszta…, resztę w sumie wiadomo.
Tylko skąd nóż na szafce, nie na podłodze? – pomyślał bezwiednie znów czując niepokój.  Nie znosił przeczuć, wszystko psuły…
- Na twoim miejscu dzisiaj bym nie pił. Cholera wie, co im strzeli do głowy? Dopiero, co się rozeszli.
- Demonizujesz… - rzucił od niechcenia.
Piasecki zaczął się śmiać. Najpierw nerwowo dusząc chichot potem, szczerze - głośno. Echo odbiło się od płotów i popędziło drogą poruszając firanki za zamkniętymi oknami.
- Będą szukać zemsty – powiedział, nagle uspokajając się - Może zabiła Wawrzecka, a może nie? Może z jakiegoś powodu zabił ten, co dzwonił? A może zadzwonił, bo był zbyt pijany żeby zauważyć, że dziewczyna żyje? Wszystko jedno, według nich ona jest winna – zamilkł biorąc głęboki oddech – Przez ostatnie cztery lata było tu sześć samobójstw, ostatnie kilka dni temu. Mówię samobójstw, ale jeden Bóg wie, jak było naprawdę i coś mi się zdaje, że i tym razem tak będzie. Nie wiem, czego chcesz szukać prócz zabójcy, widać jest to ważniejsze, skoro tyle czekasz na swoich ludzi. Ja nie miałbym odwagi, sumienia czekać… Komisarzu.
Silski zgarbił się. Wiejski glina miał rację. Od początku do końca chodzi o Wawrzeckiego, o nic więcej. Jeżeli jesteś w policji wystarczająco długo, zaczynasz wierzyć w szersze spojrzenie. Przestajesz wyrywać chwasty, chcesz dopaść ogrodnika, który je sadzi.
- Tak, nie ma już znaczenia kto zabił kogo, ważne gdzie – przyznał, nie wierząc, że mówi to na głos.
- Turska z dziećmi jest u swoich rodziców w Wądzynie. Numer domu 24 – Piasecki wsiadł do radiowozu – Panie komisarzu, kiedy przestałeś być prawdziwym gliną?
Nie czekając na odpowiedź trzasną drzwiczkami i odjechał. Silski został sam na sam z wściekłością, którą ten idealista po sobie pozostawił. Nie wiedząc, co począć wyjął z bagażnika żółtą taśmę z nadrukiem ‘Policja’ i rozwinął ją wzdłuż ogrodzenia. Potem zszedł ze skarpy na tyłach domu i zagrodził nią przejście od strony jeziora. Spojrzał na zegarek - 21. Dzień powoli się kończył. Klnąc i sapiąc wspinał się z powrotem na górę. Zachodzące słońce dokonało cudu przemienienia zamieniając wodę w krew. Wykrzywił z niesmakiem usta.
- Mroczno – mruknął pod nosem, a potem, zaskakując samego siebie wydarł się w stronę drugiego brzegu:
– Chuj z tobą! – nikt mu nie odpowiedział.
Wrócił do samochodu. Obiecał sobie nie zasnąć, dlatego zupełnie nie wie, kiedy stracił kontakt z rzeczywistością. Obudził go piekący ból policzka wtulonego w szybę.
Z początku myślał, że przespał całą noc, dopiero po chwili zrozumiał, że to pożar. Skwierczało, trzeszczało, strzelało. Nie tak, jak strzelają suche patyki w świętojańskim ognisku, ale solidnie jakby ktoś urządził sobie polowanie z dwururką…


Ostatni ciąg dalszy nastąpi

grzmi
gdzieś daleko
płacze dziecko
zmarszczka
tnie wzdłuż
martwe zdjęcie
wpół do jutra
gaśnie księżyc
cienie mamią
snu girlanda
dzień zamyka
w niepamięci
oczy gasną

Silski nie lubił przeczuć. Kiedy zaczynał je mieć znaczyło to, że sprawa się sypnie zamiast zgrabnie złożyć do kupy. Pierwsze złapało go przed domem Wawrzeckiego. Palił papierosa, a przez otwarte drzwi dochodził odgłos trzaskającego flesza - dźwięk uspokajał, przynosił pewność, że wszystko toczy się swoim, z góry ustalonym torem. Coś jednak było nie tak, bardzo nie tak. Z początku myślał, że to wiatr, ale podnoszący głowę upał nakazywał wsłuchać się w szum dochodzący od drogi. Był w nim jakiś niepokój, jakby zapowiedź burzy, o której nie mówiło jeszcze bezchmurne niebo, a coś wewnątrz, w środku, jakieś drganie podpowiadające, że oto dzień powoli zmienia swoje oblicze. Od czasu do czasu pojedyncze słowo przeskakiwało przez ogrodzenie uderzając go echem dalekiego grzmotu. Rozejrzał się. Na piętrze u Turskich wciąż paliło się światło, chociaż teraz ledwo widoczne przez atakujące słońce, skupione wokół wolframowego szańca żarówki.
Ona wie, widziała! Oby to był Kosa!– krzyknęło w nim zagłuszając wszystko inne. Nie zastanawiając się ruszył do furtki.
Wieś zgromadzona wokół karetki wiedziała swoje.
Zawsze go uderzało, że tłum potrafi tak doskonale zdusić wolę jednostki - twór o wrażliwości membrany jednomyślnie reagujący na najdrobniejszą zmianę w otoczeniu.
Nie powinienem iść sam...
Już z podwórka rzucił przez ramię:
- Proszę się rozejść!
Nie spodziewał się, że posłuchają, zrobił to automatycznie jako część powtarzanego niezliczoną ilość razy rytuału.
- My tu u siebie. Chodzim, stoim, kiedy i gdzie chcemy – odkrzyknął ktoś - A kapitan jakiś nakaz ma, żeby po naszej ziemi hasać?
Silski odwrócił się. Kilkanaście osób, w ślad za nim przecisnęło się za granicę skrzypiącej furtki zajmując część podwórza, wbiegając na schody przed domem.
- Jak nie, to drogę nazad pokażem – mężczyzna w wypłowiałej leninówce zatrzymał się tuż przed nim. Miał wymiętą, naznaczoną bruzdami twarz. Podkrążone niewyspaniem oczy spoglądały wrogo. Przez chwilę stali nieruchomo.
Czego oni właściwie chcą? Zgłupieli czy co? – pomyślał Silski bez pośpiechu odchylając połę marynarki odsłaniając przyczepioną do paska odznakę i kaburę ze służbowym Glockiem. Nie lubił takich demonstracji – zawsze uważał je za szczeniackie, ale jeszcze bardziej nie podobał mu się brzydki uśmiech powoli rozciągający usta mężczyzny. Nad podwórkiem przetoczył się niezadowolony pomruk.
- Zdaje się, że utrudniacie mi prowadzenie śledztwa – wiedział, że popełnił błąd zanim wypowiedział pierwsze słowo.
- Wyjechała… - twarz miejscowego stężała, a żywy krąg domknął się za plecami policjanta – … tam nikogo nie ma – dodał wskazując brodą dom Turskich – a pan kapitan ma do aresztowania mordercę. No chyba, że chce nas tu wszystkich powystrzelać.
Silski dawno nie słyszał takiej ciszy: ciężka jak porzucony w polu głaz, a jednocześnie dzwoniąca alarmem w uszach. Powinien był odejść przyznając się nie tylko do porażki, ale i gówniarskiego zachowania. Co z tego skoro nie mógł? Zwyczajnie i po ludzku; nie mógł.
- Panie komisarzu – Piasecki stał przed furtką – dzwonili do pana z Warszawy. To chyba ważne… - głos sierżanta rozerwał pierścień ściśniętych ludzi niczym mojżeszowy kij skałę.
- Już idę – odpowiedział dziękując w duchu opatrzności za wyczucie czasu.
- Czegoś się jednak od nich dowiedziałeś… - uśmiechnął się , kiedy Silski do niego dołączył – że nie dowiesz się niczego. Całe Mroczno*.
- Mój błąd. Zachowałem się jak szczeniak. Pośpieszyłeś się, dopiero jedenasta.
Sierżant wzruszył ramionami.
- Nie mogą dodzwonić się do ciebie. Mam przekazać, że znaleźli Kosę na izbie wytrzeźwień w Krakowie. Potem zabiorą go na trójkę. Złamał wczoraj komuś szczękę po pijaku pod Sukiennicami.

CDN


* - dziękuję Lawendowa:)