Weekend zaczął się od piątkowego popołudnia i jazdy przez nawiewający na asfalt krajowej siódemki śnieg. Już koło Nowego Dworu Gdańskiego zarzuciłem pomysł jak najszybszego dotarcia do Warszawy na rzecz dotarcia w ogóle. Przystopowało mnie mrowie błyskających, niczym flesze, czerwonych i niebieskich świateł, oraz kilometrowy korek. Wypadek nie był duży, raptem dwa auta, nie mniej poważny o czym świadczyły niemiłosiernie pokiereszowane karoserie pędzących jeszcze niedawno samochodów. Szczęśliwie, nie było ofiar śmiertelnych. Od tego miejsca przestałem myśleć o czasie, a skupiłem się na miejscu, co zapewne wyszło, nie tylko mnie, na zdrowie.
Do Warszawy dotarłem późnym wieczorem, nieledwie nocą. Nieco już zmęczony odebrałem z hotelu na Kościelnej klucze do mojego tymczasowego mieszkania na Wilczej i koło pierwszej w nocy (klucz musiał się zaciąć, więc godzinę gmerałem nim w zamku. Jakżeby mogło być inaczej), mogłem rozsiąść się wygodnie na sofie z kubkiem gorącej herbaty w ręku.
Warszawa – westchnąłem.
- Och, jakże ja cię nienawidzę miasto wietrzne, miasto przeklęte! – wykrzyczałem w okno z widokiem na okno. 
Po cóż zatem ty w tej Warszawie? Zapytacie.
W roli obstawy. W funkcji opiekuna drivera. Odwieźć, przywieźć, nakarmić. Przypilnować w czasie wspólnym. Czuwać podczas godzin osobnych.
O drugiej leżałem już pod grubą kołdrą. Rozum nakazał głowie zasnąć. Głowa usłuchała połowicznie. Wyłączyła nogi. Potem, z pewnym oporem wzięła się za ręce. Marnie jej to szło, ale w końcu udało się. Kiedy przyszło, by i ona sama, głowa, zapadła się w niebyt odmówiła współpracy. Podsuwała wyobraźni jakieś majaki, w których świadom otaczającej mnie rzeczywistości doznawałem cielesnej nieobecności.
Warszawo! Miasto złośliwe. Miasto niezasypiające i niepozwalające zasnąć.
Z niby snu podniosłem się o piątej. Pewien, że już nie zasnę zrobiłem sobie kawy. Zapomniałem zabrać ze sobą zbożowej, więc wypiłem zwykłą, kupioną po drodze na stacji benzynowej, wraz z herbatą i gotowymi kanapkami w plastikowym, twardym opakowaniu.
Dawno nie piłem czarnej, może dlatego kofeina znowu odzyskała swoją dawną moc nakręcania ciała. Zmęczenie odeszło ode mnie. Ubrałem się i nie zważając na godzinę wyszedłem w ciemne jeszcze nocą miasto.
Jerozolimskie tętniły życiem. Czy ta ulica chociaż na moment przysypia? Do klubu, z którego dochodził rytmiczny łomot, wciąż chcieli dostać się imprezowicze. Zaskoczony spojrzałem na zegarek. Za dziesięć szósta (rano!). Niebo zrobiło się szare. Pokręciłem głową prowincjusza i zrobiwszy w tył zwrot ruszyłem z powrotem, do ronda z palmą i dalej, ku Kruczej. Zawiało. Zimno przeszyło mnie nieprzyjemnie na wskroś.
Warszawo! Stolico chłodu.
W Żabce vis a vis bramy za którą za chwile miałem zniknąć Warszawie z oczu, kupiłem bułki, masło, jajka, ser i paczkowaną wędlinę w plastrach, niepomny gotowych kanapek czekających w lodówce.
O ósmej zrobiłem jajecznicę i obudziłem obiekt mej nieustającej troski. O dziesiątej, po tym jak odwiozłem ją na Kajki, zostałem sam, bez obowiązków, zaplanowanych spotkań.
O Warszawo! Mieście interesów poganiających czas.
Wróciłem na Wilczą. Spakowałem obiektywy, aparat przewiesiłem przez szyję i ruszyłem w miasto. Z początku pędziłem przez Marszałkowską jak wiatr. Ledwo starczyło mi tchu, by uchwycić czyjąś twarz za szybą tramwaju.
Ostatnia klatka! – zawyłem w myślach wpatrzony w złośliwie roześmiane zero na wyświetlaczu. Wróciłem biegiem do mieszkania. Tego czego nie zabrałem razem z obiektywami była pusta karta pamięci.
I dokąd tak pędzę? Zapytałem się, kiedy wyszedłszy pośpiesznie z bramy, po raz trzeci dzisiaj, napotkałem rozciągnięta w poprzek chodnika biało-czerwoną taśmę.
Zadarłem głowę chcąc dojrzeć nieba, którego w Warszawie nigdy nie miałem okazji oglądać. I tym razem oko nie dosięgło błękitu. W promieniach zimowego słońca, uczepiony liny wisiał człowiek. Młotkiem stuk, puk pozbawiał balkony sopli.
- Niech Pani nie przeszkadza!
Krzyczy do kobiety otwierającej drzwi balkonowe stuk, puk nawoływaniu. Zatrzaskuje je niemal natychmiast, a ja nagle nie wiem jaka jest moja Warszawa. Czy ja ją w ogóle znam?
- Stuk, puk.
Wołała, lecz ja zajęty swoimi sprawami nigdy nie znalazłem czasu by jej otworzyć.
- Stuk, puk.
Błagała, bym nie zamykał przed nią głowy zazwyczaj na oścież otwartej. Zaskoczony, upuściłem nerwy napięte jak postronki. Skrzyły się przez chwilę elektrycznie brakiem czasu, a potem zastygły w teraźniejszość. Już wolny ruszyłem zweryfikować słowo budzące myśli nienawistne.
Warszawo! Miasto…?

Powiem szczerze, że miałem dylemat. Dziś rano nie spodziewałem się, że wczorajsze zdjęcia z Orłowa stracą tak raptownie blask. Niedzielny poranek uraczył mnie premią w postaci pary ptaszków rzadko spotykanych w moich okolicach i to Bielik stał się gwiazdą tego weekendu, a nie łabądki, ale niech im będzie, po znajomości.

Mróz nieco odpuścił, lecz zima nie ustępuje. Mięsisty śnieg pada gęsto z krótkimi przerwami prawie na okrągło. Niedawno wydeptana ścieżka niknie po chwili przykryta białą kołdrą. Tak jest w miejscach, gdzie niezbyt często zaglądamy popędzając własne sprawy. W taką pogodę niechętnie zapuszczamy się poza utarte szlaki. Zresztą taka wyprawa owocuje zazwyczaj przemoczeniem nóg, a potem katarem ciągnącym się w nieskończoność.
Opatuleni, zakapturzeni, przytupując odczekujemy swoje na: przejściach, przystankach, kolejce do warzywniaka. Z opuszczonymi głowami mijamy się zbyt pośpiesznie, by zauważyć coś poza wąską odśnieżoną ścieżką. Zbyt zajęci myślami o kubku gorącej herbaty nie widzimy, że na naszych oczach ławka na przystanku zamienia się w grób.
- Niech pan nie śpi.
Trącam mężczyznę w pikowanej, szaroburej kurtce i wełnianej, brudnej czapce, który opierając łokcie o kolana zatopił głowę w dłoniach i chyba zapomniał o poruszaniu się.
- Eee…
Zabełkotał podnosząc chybotliwie głowę.
Pijany - pomyślałem niezadowolony. Cóż miałem z nim począć?
Społeczeństwo skupione przed chwilą pod przeźroczystym skrawkiem pleksy rozpierzchło się nagle pozostawiając mnie sam na sam z Człowiekiem. Zły na siebie, że nie wybrałem jazdy autem wypytuję go:
- Jaki Autobus? Dokąd Pan jedzie?
Przepuszczam mój 198, nie zostawię go przecież. Mężczyzna patrzy na mnie nieprzytomnym wzrokiem - Cóż on od mnie chce? – zdaje się pytać Samotny pośród ludzi.
Po kilkunastu minutach umordowany wyciągnięciem jakiejkolwiek informacji, nagabywany podejrzliwymi spojrzeniami przyszłych pasażerów komunikacji miejskiej decyduję się zadzwonić na policję. Przyjeżdżają po dwudziestu minutach, w międzyczasie ten i ów wyraża swoją opinię na temat, mojego donosicielstwa. Czy mogłem zrobić coś innego? Nie wiem, jedno co wiem, to to , że zrobiłem cokolwiek.
To był poniedziałek. Czwartek zaczął się inaczej. Termometr za oknem pokazuje minus jeden. Śnieg dalej pada. Drzewa odziane w białe czapy kuszą obietnicą udanych zdjęć. Zabieram aparat, psa i wychodzimy na spacer. Przez chwilę waham się między lasem, a ogródkami działkowymi. Po krótkim zastanowieniu wybieram to drugie. Mijam główną bramę i idę w stronę bocznej furtki od ulicy Zielonej, jakieś pięćset metrów dalej. Z niezadowoleniem stwierdzam, że ktoś już tędy szedł - pies pozostaje przypięty do smyczy. Przestało śnieżyć i powietrze stało się zimowo przejrzyste.
Pstrykam: krzak agrestu, miniaturka wiatraka, japoński mostek. Nieprzetarte szlaki kuszą, lecz nie decyduję się na nie. Nie uszedłem trzystu metrów, kiedy pies ujadając zatrzymuje się przy skrzyżowaniu z boczną alejką.
- Spokój! - krzyczę.
Podchodzę. Ślady omijają, to miejsce szerokim łukiem. Nie wiem czyje, to ślady, ale przy ogrodzeniu, tuż za skrzyżowaniem leży w śniegu Człowiek. W dwóch susach pokonuję dzielącą mnie od niego odległość brukając odciskami podeszw nieporuszoną biel dookoła niego. Leży twarzą do ziemi. Jasnoniebieska bluza w białe paski jest już pokryta centymetrową warstwą śniegu. Przewracam go na plecy. Twarz ma siną. Twarde jak kamień nadgarstki nie pozwalają wyczuć pulsu. Sięgam do szyi, ta jest miękka, wydaje się być nawet ciepła. Nie znajduję, jednak na niej życia. Nic pod skórą nie tętni. Siadam w śniegu i patrzę tępo na ślady moich stóp. Potem na czyjeś, obce, okrążające, niknące gdzieś za rogiem, które nie zadały sobie trudu, by podejść. Z pewnością nie był, to Człowiek. To nie mógł być Człowiek!
Dzwonię pod 112. Biegnę do furtki. Czekam. Przyjeżdżają szybko, nawet nie minęło dziesięć minut. Najpierw pogotowie, zaraz za karetką policja. Przez tą chwilę zdążyłem nieco ochłonąć. Zastanawiam się - Czy mogę coś jeszcze zrobić? Kiedy sanitariusze pochylają się nad ciałem, wiem już co. Chwytam aparat i robię zdjęcie. Jedno - owoc nieludzkiej obojętności.
Ecce homo.

W jego postaci nie było niczego niezwykłego: średni wzrost, średnia budowa ciała, przerzedzone, siwiejące włosy, lekko zaokrąglony brzuch. Duch był średni, wręcz przeciętny, a mimo to zdawało się, że całkowicie wypełnił swoją osobą dostępną w pomieszczeniu przestrzeń wypierając z niego równocześnie powietrze. Koszałek odstąpił od Profesora i opadł na swoje łóżko. Ręce nadnaturalnie ciężkie uderzyły głucho o stalową ramę. W głowie kłębiły się jakieś myśli, ale żadnej z nich nie był w stanie uchwycić. Zajęczał cicho. Pod powiekami zatrzepotały białe plamki. Profesor z dłońmi przy szyi, z wciąż widocznymi, czerwonymi śladami po palcach Koszałka, charcząc i świszcząc chciwie łapał oddech. Wytrzeszczone do granic możliwości oczy groziły wypadnięciem z czaszki.
 - Co się z wami dzieje ludzie?
Wymamrotał Duch. Reszta tlenu tężała na kamień od jego głosu.
- Jestem krasnalem.
Wybełkotał z trudem Koszałek.
- Bądź sobie i Najświętszą Panienką, a w mojej sali ma być spokój!
Huknął Duch. Z sufitu posypały się drobne kruszynki niby płatki śniegu. Koszałek skurczył się i faktycznie przypominał w tej chwili krasnala.
- Spać.
Rozkazał Duch siadając na łóżku.
- A najlepiej połknijcie te pieprzone piguły.
Dodał po chwili, już leżąc.
Powietrze wróciło na swoje miejsce. Profesor zachłysnął się pierwszym swobodnym oddechem i zakaszlał sucho. Koszałek sięgnął pod poduszkę i wyciągną tabletkę, której nie zdążył się jeszcze pozbyć. Przełknął ją nie popijając. Gdy tylko kaszel pozwolił, Profesor zrobił to samo.
Kiedy zaniepokojona hałasem siostra z nocnego dyżuru zajrzała przez niewielkie okienko ze zbrojonego szkła w drzwiach do sali, pacjenci zdawali się spać w najlepsze. Przez chwilę stała przyglądając się podejrzliwie każdemu z osobna. Wreszcie, wzruszywszy ramionami wróciła do dyżurki i niechętnie przerwanej lektury. 

                       _____________________________________________


Nie było zamiarem doktora Wrońskiego spóźnić się dziś do pracy, tym bardziej, że był to jego pierwszy dzień po dwutygodniowym urlopie. Spędzone błogo w Szczyrku czternaście dni wciąż malowało się uśmiechem na jego twarzy. Po raz pierwszy udało mu się zgrać swój urlop z wymówką kochanki.
Stojąc w niedzielę wieczorem przy oknie przyglądał się rozpędzonym płatkom śniegu, przeczuwał, że może mieć problemy z dotarciem jutro do szpitala. Postanowił nastawić budzik o pół godziny wcześniej niż miał to w zwyczaju. Nie pomogło. Najpierw nie chciała odpalić prawie nowa Toyota, potem zakopał się na niedbale odśnieżonym odcinku drogi tuż przed wjazdem na czarną nitkę asfaltu. A kiedy za pomocą linki holowniczej i życzliwego kierowcy Hondy mógł ruszyć dalej, utknął w korku. Efektem tego było ponad dwugodzinne spóźnienie. Być może gdyby wiedział, co go czeka po przyjeździe do pracy zadzwoniłby do ordynatora powiadamiając, że nie da rady dojechać. Nie zrobił tego. Dobry humor nie opuścił go aż do drzwi szpitala.
Dwaj rośli salowi i jedna z sióstr przyglądali mu się jak odwrócony do nich tyłem siedząc na ostatnim łóżku po lewej wpatruje się w okno. Prócz niego na sali nie było nikogo, chociaż pomięta pościel zdawała się świadczyć o czymś zupełnie przeciwnym.
- A wolno tam już wchodzić?
Zapytał salowy, ten z twarzą przy samej szybie, zerkając niespokojnie na siostrę.
- Tak. Policja zrobiła już swoje, a ciała odwieźli do patologa - odpowiedziała.
- Mój boże, wszyscy czterej - westchnęła.
Ten drugi, stojący za jej plecami wyszeptał konspiracyjnie:
- Mówię wam, tym z nocnej zmiany popierdoliły się tabletki i …
- Panie Włodku, niech pan nie pierdoli bez potrzeby - przerwała mu w pół zdania – i weźmie się za tego spod dziewiątki. Znowu nasikał na łóżko. Panie Mirku, niech pan mu pomoże.
Salowi odburknęli coś pod nosami i niechętnie ruszyli w głąb korytarza.
- Biedny facet.
Pomyślała jeszcze i pobiegła do pokoju pielęgniarek.
- To twoja wina?
Odezwał się Wroński nie odrywając wzroku od ławki za oknem przykrytej grubym kaftanem śniegu. Nikt mu nie odpowiedział.
- To byli moi pacjenci! Powiedz, to TWOJA wina?!
- Nie krzycz, jeszcze ktoś pomyśli, że zwariowałeś.
Odezwał się Duch siadając na łóżku twarzą do drzwi, a plecami do lekarza.
- A nie zwariowałem?
Wroński zaśmiał się gorzko.
- Nie wiem. Z nas dwu, to ty jesteś lekarzem.

Sala nie była duża. Kształtem przypominała literę L z nadmiernie opasłą podstawą. Po lewej stronie od wejścia znajdowały się drzwi do niewielkiej toalety. Naprzeciwko niej, w odległości metra, łóżko o stalowej konstrukcji z poprzecznie krzyżującymi się sprężynami umocowanymi do ramy. Najmniejszy ruch na twardym materacu powodował, że jęczały jak potępione dusze. Wstając trzeba uważać, by nie wpaść na następne łóżko, za którym, w tej samej odległości znajdowało się trzecie – ostatnie w rzędzie. Stało pod zakratowanym oknem, tuż koło wciśniętego w podokienną wnękę, rozgrzanego niemal do czerwoności kaloryfera. Ogółem w sali było pięć łóżek. Pozostałe dwa zajmowały przestrzeń za toaletą. Wszystkie były zajęte.
Światła pogaszono jakąś godzinę temu, zaraz po tym jak siostra w obstawie dwóch osiłków rozniosła wieczorną porcję leków. Białe pastylki, rozdawane tylko w tej sali, miały wyciszyć i ułatwić zaśnięcie. Klaudiuszowi dodatkowo zaaplikowano zastrzyk, nie wiedział w czym ma mu pomóc. Leżał tuż przy drzwiach wejściowych, jako jedyny był przypięty pasami. Koło południa odzyskał pełną sprawność umysłową i wzywając pretorianów ruszył zneutralizować zatruwających jego ciało zamachowców. Nie udało się. Kiedy sanitariusze przypinali go do łóżka, zanim naszprycowano go środkami uspokajającymi, zdążył wykrzyczeć zdrajcom prosto w twarz:
- Jeszcze was dostanę małe, knujące mróweczki!
Potem zasnął. Nie obudził się na obiad, kolację, ani w ogóle przed zgaszeniem świateł. Teraz spali wszyscy, przynajmniej tak wydawało się Profesorowi, który trafił tu wczoraj zajmując miejsce pod oknem nazwane przez pozostałych piekłem z powodu kaloryfera.
Profesor został Profesorem od pierwszego spojrzenia. Starannie przystrzyżona bródka, okrągłe, druciane oprawki okularów, po prostu nie mogło być inaczej. W rzeczywistości Profesor był prawie doktorem. Dziś pierwszy raz udało mu się przechytrzyć siostrę i nie połknąć podanych leków, dzięki czemu nie spał. Odwrócony twarzą do okna zastanawiał się nad swoim położeniem. Westchnął głośno.
- Nie śpisz?
Usłyszał za plecami. Drgnął przestraszony. Był pewien, że pozostali już zasnęli.
- Ja też ich nie łykam – wyjaśnił sąsiad - Mogę sobie poleżeć, nacieszyć się ciszą, zimową nocą za oknem. Dawno nie byłem na spacerze. To przez to, że próbowałem uciec, co przecież jest zupełnie zrozumiałe w mojej sytuacji.
Profesor poruszył się zaciekawiony. Spójne, logiczne zdania wypowiadane ciepłym, nieco nostalgicznym tonem nie pasowały do ogólnego obrazu wariata jaki w sobie nosił.
- A ty za co trafiłeś na Dołek?
- Co to dołek?
Zapytał Profesor.
- Ta sala. Wszyscy tutaj coś przeskrobali. Klaudiusza, tego koło kibla, zdążyłeś już poznać. Widziałeś na co go stać. W rogu, pod ścianą leży KO-wiec. Strasznie rozrywkowy facet. Lepiej go nie wkurzać. A naprzeciwko ciebie Duch. Nikt nie wie skąd się wziął, ale jest tu od zawsze. Nie dostaje żadnych leków i nie odzywa się. W ogóle. A ty?
Przez chwilę Profesor zastanawiał się, czy odpowiedzieć. W końcu skapitulował.
- Ugryzłem sanitariusza w ucho - wyznał ze wstydem.
Nieznajomy gwizdnął cichutko przez zęby.
- Trudna sztuka. A tak ogólnie, jak tu trafiłeś?
Profesor znowu zastanawił się, czy odpowiedzieć. Wreszcie uznał, że prędzej czy później i tak wszyscy się dowiedzą.
- Za temat pracy naukowej.
- ?
- Przenikanie się światów. Podtytuł : Cywilizacja techniczna widziana oczami wróżek i krasnali.
Łóżko sąsiada zaskrzypiało gwałtownie.
- Powtórz.
Zażądał głosem, który przywiodził na myśl ocierające się o siebie lodowe kry. Profesor pożałował, że w ogóle się odezwał.
- Przenikanie się światów. Podtytuł : Cywilizacja techniczna widziana oczami wróżek i krasnali – wyszeptał przestraszony.
- Żarty sobie stroisz? Kto cię nasłał szpiclu?
Sąsiad dyszał. Teraz, kiedy jego kolano wgniatało trzeszczące niebezpiecznie żebra w głąb klatki piersiowej Profesora, a rozszerzone wściekłością oczy przyszpilały go do łóżka zrozumiał, że popełnił błąd w ocenie swojego rozmówcy.
- Mów, kto cię nasłał! - niemal krzyczał - Wywrda Sumiasty, czy Kostropatek Ryjeczmny?
Nawet gdyby naukowiec chciał odpowiedzieć, nie mógłby. Zaciskające się na krtani palce napastnika skutecznie to uniemożliwiały.
- Daj spokój Profesorowi.
Zadudniło, aż zadzwoniły szyby w oknie.
- Powiedziałem Koszałku, żebyś dał spokój uczonemu.
Zafurczał w powietrzu rozkaz rzucony tak ostrym tonem, że nawet obłąkane warzywo musiałoby zareagować.
Duch podniósł się ze swojego posłania.

Cdn.

Poza niewielkimi fragmentami dotyczącymi mnie osobiście nie rozumiałem nigdy świata. Świata, który tworzy człowiek. Nigdy jednak nie straciłem wiary w ludzkie możliwości - nadziei, że człowiek brzmi dumnie - mimo tak wielu dowodów, że jest wręcz przeciwnie.
Wiara to dziwna rzecz, nie opiera się na dowodach, lecz na naiwnym przekonaniu o ……….. W miejsce kropek proszę wpisać co się komu podoba. Nie czytuję filozofów( poza dwoma, których nazwisk nie wymienię), dlatego wolno mi pojmować życie w sposób naiwnie prosty i zadawać pytania podstawowe, te na które niechętnie udzielamy odpowiedzi. W nosie mam patos i banał, którym trącą sytuacje przeze mnie opisywane. Nie mam w nosie śmierci, która niweczy nasze wysiłki wołając z ostatniej chwili głosem pełnym szyderstwa – Już za późno na …………! I znowu w kropki każdy musi wpisać, co mu leży na wątrobie.
Przyglądając się moim znajomym, a czasem przyjaciołom, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że życie jest pasmem kropek, które do końca pozostaną niewypełnione. I zataczając koło - Nie rozumiem świata, który tworzy człowiek. A może nie rozumiem człowieka, który godzi się, by tworzono świat go otaczający za niego?

Zamknięty w dusznym, ciemnym pomieszczeniu tracił oddech. Zadawało mu się, że ściany, których w ciemności nie mógł dostrzec napierają na niego ze wszystkich stron. Niemal czuł jak rozgniatają go o podłogę, słyszał trzask pękającego mostka. Wizja przeszywających płuca i serce ostrych drzazg połamanych żeber odbierała świadomość.
Przywarł jeszcze mocniej do lepkiej od własnego potu podłogi. Nakrył głowę rękoma, chociaż bał się, że dłonie napotkają mordercze zimno bezszelestnie opadającego sufitu. Ten ruch pozwolił mu nabrać powietrza przez wyschnięte usta, ściśniętą przerażeniem krtań do skurczonych paniką płuc. Oddech był płytki.
- AAAAAAAAAA!
Usłyszał przeraźliwy, pełen bólu krzyk.
Oni już giną. Już ich dopadli - pomyślał.
Wrzask wibrował, pęczniał osiągając coraz wyższe rejestry. Wreszcie zamienił się w dławiący charkot, aż do niemo rozdziawionych ust.
To ja krzyczę.
- AAAAAAAAAA!
Po nieznośnie krótkim oddechu.
- AAAAAAAAAA!
Przyprawiające niemal o mdłości.
Gardło piekło. Zaniósł się kaszlem. Ostrym, wyrywającym z delikatnej tkanki zakrwawione drobinki.
Nagle było mu już wszystko jedno. Wstał nie napotykając żadnej przeszkody. Chciał się rozejrzeć, ale w absolutnej czerni nie był w stanie zobaczyć nawet własnych dłoni. Słaniając się na nogach ruszył przed siebie. Z początku powoli, jakby obawiając się, badając przestrzeń przed sobą. Nie był w stanie powiedzieć jak długo to trwało. Kiedy kaszel przeszedł wyciągnął ręce niczym dziesięciopalczasty radar i przyspieszył. Czy szedł prosto? Jaki dystans przeszedł od chwili, kiedy wstał i gdzie są ściany przygniatające go tak niedawno do ziemi?
Może to ta ciemność?
Szedł coraz szybciej, prawie ciesząc się z ryzyka, jakie podejmował.
A jeżeli podłoga zaraz się skończy i spadnę?
Prawie zatrzymała go ta myśl.
Jeżeli to sen, to upadek mnie obudzi.
Zaczął biec w nadziei, że niespodziewana przepaść zakończy ten koszmar. Był już pewien, że to zły sen. Zmusił się do szybszego biegu.
Szybciej. Jeszcze szybciej. Byle biec. Byle dobiec...
Dokąd?
Do życia, do ludzi… Do ludzi.
- Halo!
Zawołał wymachując rękoma, których nikt nie mógł dostrzec.
- Halo!
Powtórzył wołanie przeciągając ostatnią samogłoskę jakby w nadziei, że dłuższy dźwięk coś zmieni.
- Halo…
Wyszeptał z pretensją. Ciemność milczała. Był sam. Sam w ciemności, ale czy był? Przecież nie mógł zobaczyć samego siebie.
- Ja czuję!
Zawołał ze złością w czarną przestrzeń. Podskoczył chcąc udowodnić ciężarem własne istnienie. Nic to nie dało.
- Ja jestem!
Zawył. Przysunął ręce do twarzy. Nie poczuł ich ciepła, nie zobaczył rozcapierzonych palców. W ogóle ich nie czuł. Chciał się uderzyć, nie wiedział jednak jak zwinąć w pięść nieistniejące palce. Już miał zawołać, że mówi, że ma głos, ale co będzie, jeżeli się nie usłyszy?
Powoli gasła w nim myśl, ostatni przejaw i dowód istnienia. Czerń nie zafalowała, nie zgęstniała, nie stało się absolutnie nic.
Już go nie było?

_______________________________________________________________

Kawa była niedobra, zbyt cierpka. Nawet słodka bułka nie potrafiła zrekompensować jej smaku.  Rozłożona przed nim gazeta kłuła w oczy wielką, czarną czcionką:
                             Absencje. Kto za tym stoi?
Pod spodem już znacznie mniejszym drukiem:
Jak donoszą nasi reporterzy, tajemnicze zniknięcia nie są już sprawą marginalną. Wczoraj do pracy nie zalogowało się ponad ćwierć miliona urzędników. Nieco lepiej ma się branża produkcyjna, gdzie odsetek niezapowiedzianych absencji, nie przekroczył 1%. Niestety poważne braki w pionie biurowo-administracyjnym grożą całkowitym paraliżem…
Przebiegł wzrokiem resztę artykułu zatrzymując się na slogamie wyróżnionym tłustą czcionką:
                              Świat cię potrzebuje!
Świat – pomyślał.
Podszedł do okna. Ulice i chodniki były puste. Nie działo się nic niezwykłego. Z gabinetu dobiegł go dźwięk aktywującego się systemu. Spojrzał na zegarek. Ósma. Sygnał logowania wzywał do pracy. Nie poruszył się. Otworzył okno i wychylił przez nie.
- Halo!
Zawołał w pustkę.
- Halo! Jest tam, kto?!
Pustka milczała. Firanka w oknie naprzeciwko zafalowała po to, by po chwili znieruchomieć.
- Hej! Halo!
Krzyknął w tamtym kierunku. Terminal piszczał coraz głośniej domagając się uwagi. Zignorował go. Firanka nie poruszyła się po raz drugi, ale miał wrażenie, że omiótł ją cień czyjejś sylwetki.
- Proszę się nie chować!
Może mi się tylko wydawało?
Ze złością zatrzasnął okno. Od jak dawna obsługują go automaty? Od kiedy nie rozmawiał z żywym człowiekiem?
Wczoraj… Wczoraj rozmawiałem z całą masą ludzi. Z szefem logistyki, z tą młodziutką asystentką, z Jusufem… Zaraz, nie powinienem był rozmawiać z Jusufem, tylko z Radzdzim… Ach, Radzdzi gdzieś zniknął.
Komputer wył jak szalony. Czerwone światło z gabinetu lizało podłogę w kuchni. Jeszcze chwila, a system uzna go za nieobecnego.
I co z tego? Co mi zrobią i kto? Przyjdą do mnie?
Nigdy nie widział się ze swoim szefem twarzą w twarz, nawet o awansach dowiadywał się ze zwykłej telekonferencji.
Czerwień zaczęła pulsować, odbijała się od lśniącej terakoty, wspinała na biel ściany. Sygnał przywołujący osiągnął natężenie i ostrość laserowego noża.
Ostatni moment – zakołatało w głowie. Ruszył do gabinetu. Szara wykładzina, szara szafka na database, skórzany fotel, rozjarzone, kaleczące blaskiem okno terminala. Chwycił stojący na blacie zabytkowy stojak na dokumenty i z całych sił rzucił nim w sam środek krwistej czerwieni. Okno przygasło, zamieniając się w pajęczynę drobniutkich pęknięć. Przeraźliwy dźwięk wciąż jednak wwiercał się w uszy, świdrował mózg. Złapał oburącz fotel. Dźwignął go z wysiłkiem w górę, coraz wyżej i wyżej, aż na wysokość głowy. Zaczął się śmiać. Wkładając w to wszystkie siły grzmotnął meblem w taflę biurka. Pękło wzdłuż niebieskiej linii oddzielającej zwykłą klawiaturę od numerycznej. Sygnał zamilkł. Stał tak przez chwilę łapiąc oddech i podziwiając swoje dzieło.
Tryumfalne – AAAAAAAAAAAA!!! – wyrwało się z jego gardła, odbiło od dźwiękoszczelnych ścian i popędziło w najodleglejsze zakątki mieszkania.
- AAAAAAAAAAA!!!
Krzyknął raz jeszcze nad truchłem niedawnego prześladowcy. Ruszył w stronę drzwi.
Razem z powiewem wiatru przywarła do niego lepka cisza. Strząsnął ją z siebie równym rytmem kroków wybijanym obcasami butów. Grzmiał ten rytm zwielokrotniony echem odbitym od gładkich ścian bloków mieszkalnych. Okna wpatrywały się w niego martwo.
Bum, bum. Bum, bum. Bum, bum.
Ten dźwięk dodawał mu odwagi, zastępował obniżający się z każdą chwilą poziom adrenaliny. Nim dotarł do głównej arterii wiedział już, że jego celem będzie Plac Zgromadzeń.
Dlaczego? Nie wiedział. Nigdy tam nie był, co więcej nie znał nikogo, kto kiedykolwiek by na nim był. Zresztą, po co miałby tam ktoś chodzić? W mieszkaniu jest wszystko, czego tylko mógłby potrzebować normalny, zdrowy człowiek.
A czego potrzebuje każdy normalny, zdrowy człowiek? Zakiełkowało w nim pytanie, które nie wiedzieć czemu wprawiło go w jeszcze większą złość. Przyśpieszył. To był stanowczy, niewzruszony marsz niezadowolonego człowieka. Szedł po coś, co mu się od zawsze należało. Nie wiedział cóż to może być, ale był przekonany o tym, że właśnie tak jest.
Kątem oka dostrzegł ruch na chodniku po drugiej stronie szerokiego na dwadzieścia metrów pasa zieleni. Mężczyzna w rozchełstanej koszuli spojrzał wprost na niego, skinął głową. Odpowiedział tym samym gestem nie zatrzymując się.
Bum, bubum. Bubum, bum.
Kroki splotły się. Brzmiały jak wystrzały z pistoletu na starych filmach, jak bicz, który przecina suchymi trzaskami ciszę raniąc ją do krwi. O nie, to nie były zwykłe kroki. Były czymś więcej,

                                  REWOLUCJĄ

Znów spojrzał na mężczyznę po drugiej stronie. Tamten odpowiedział drapieżnym uśmiechem obnażając zęby, jakby czytał w jego myślach. Upojeni nieznanym dotąd uczuciem braterstwa nie zauważyli, że z przecznic dołączają do nich następni. Marsz zamienił się w grzmiący pochód. Milcząca lawina buntu nieświadoma swojej siły. Wystarczy jednak, że jest, że rośnie, nabiera mocy. O tak, może wzbudzać strach. 
Zielony bufor między chodnikami topniał. Dwa potoki ludzkich głów zbliżały się do siebie nieuchronnie, by w końcu połączyć się płynnie, w jeden tętniący gniewem organizm. Szli szeroką na kilkanaście metrów ławą: kobiety i mężczyźni, starsi i młodsi. Cel marszu był już w zasięgu ich wzroku, na końcu zwężającej się, betonowej wstęgi. Dystans topniał szybko. Kolumna wydłużała się i chudła. Nie traciła jednak początkowego impetu, mimo malującego się na twarzach zmęczenia. Mur okalający Plac Zgromadzeń powitał ich wąskim, nieprzyjaznym przejściem i kontrastującymi z nim pogodnymi hostessami.
- Tak się cieszymy, że państwo przyszli.
Mówiły rozciągnięte w przyjaznym uśmiechu usta.
- Zapraszamy. Proszę przechodzić.
Oznajmiały pogodne, bezchmurne twarze. Zaskoczeni przystawali, chwiali się w swoim buncie niechętnie niknąc w wąskiej szczelinie. Tłum z tyłu jednak napierał, popychał w przyszłość, która miała zmienić wszystko. Znów byli pojedynczy.
Nie byli przygotowani na to, co zobaczyli. Nikt by nie był. Jedno wejście, jedno wyjście majaczące gdzieś na końcu przecinającej plac drogi. Zatrzymywali się bezwiednie, niedowierzając oczom. Gigantyczna pułapka otoczona murem nie do przebycia wypełniona była w znacznej części poukładanymi obok siebie ciałami. Między nimi poruszały się ubrane w białe kombinezony postaci. Nad placem, prócz gęstej, nieprzyjaznej ciszy unosił się sterowiec. W nim zbiegały się tysiące cienkich nitek mających swój początek wśród leżących.
- Przechodzić dalej.
Ubrani w szare drelichy funkcjonariusze byli prawie niewidoczni, popychali lekko sugerując, by zrobić miejsce dla nadchodzących.
Zesztywniałe nagle nogi nie chciały się poruszać, potykali się o nie. Ktoś cicho krzyknął i obracając się na pięcie zawrócił. Szybkość i mistrzostwo, z jakim został wyłuskany z tłumu mogła budzić tylko podziw. Wreszcie ludzka rzeka wyczerpała się. Rozbita na małe, nic nieznaczące, zabłąkane kropelki przestała mieć znaczenie. Szklana tafla bezszelestnie przesłoniła wejście. Nie było odwrotu.
Odprowadzano ich pojedynczo, w ciszy, oszołomionych, złamanych. Szok to broń którą mało kto docenia. Nie stawiali oporu.
- Proszę to połknąć
Padało z ust człowieka w białym kombinezonie, a dłoń w białej, lateksowej rękawiczce podsuwała przeźroczystą, żelową kapsułkę. Kiedy środek zaczynał działać łagodny głos podpowiadał:
- Tu. Proszę się położyć tu. To nic, zaraz przejdzie.
Wszystko odbywało się szybko i sprawnie, lecz bez pośpiechu.
- Nie jestem sam
Zaprotestował bezdźwięcznie, kiedy podano mu tabletkę.
- Proszę to połknąć. To minie.
Czyjeś ręce chwyciły go za ramiona. Czyjeś palce wtłoczyły do ust pigułkę.
- Nie jestem sam
Powiedział słabo. Zakręciło mu się w głowie.
- Tu. Proszę się położyć tu. To nic, zaraz przejdzie.
Nogi ugięły się pod nim. Znowu czyjeś ręce, tym razem podtrzymały go by nie upadł. Nikomu tutaj nie jest potrzebna krew z rozbitej głowy.
Nie jestem sam – pomyślał.
Usłyszał jeszcze trzask podobny do trzaśnięcia drzwi, a potem połknęła go czerń.
Zamknięty w dusznym, ciemnym pomieszczeniu tracił oddech. Zadawało mu się, że ściany, których w ciemności nie mógł dostrzec napierają na niego ze wszystkich stron...

Nie wiedziała dlaczego się śpieszy. Przecież nie musiała. Miała całe dwa dni zanim Tomek wyruszy z dziewczynkami na ferie. Powinna zwolnić, tym bardziej, że z początku dość niemrawie posypujący śnieg teraz walił z nieba całymi hordami. Wycieraczki z mozołem wspinały się po przedniej szybie tylko na moment ją oczyszczając. Nim opadły ciężko w dół, już do wilgotnego szkła przywierały następne. Zrobiło się niebezpiecznie. Wbrew rozsądkowi dodała gazu, a trzysta pięćdziesiąt koni ukrytych w muskularnej bryle dwutonowego SUV-a posłusznie przyśpieszyło. Była pewna swojego samochodu: napędu na cztery koła, mocy, doskonałych hamulców i niezliczonej ilości poduszek powietrznych gotowych pośpieszyć na jej ratunek w ułamku sekundy.
Wyprzedzanie ślamazarnych osobówek nie nastręczało żadnych problemów. Dopiero opasłe, wlokące się oś za osią TIR-y stanowiły wyzwanie na krętej, dwupasmowej drodze. Mimo, że góry miała już dawno za sobą wciąż zdarzały się większe wzniesienie. Nie przeszkadzałoby jej to pędzić grubo ponad setkę, niestety musiała zwalniać do marnej pięćdziesiątki przyklejona do tylnego zderzaka ciężarowca.
Naciskając gaz nie myślała o podejmowanym ryzyku, tylko o chłopaku, którego kiedyś poślubiła, o pomyłce, jaką popełniła w jego ocenie. Do tej pory nie zaprzątała sobie tym głowy, tak było wygodniej, praktyczniej. Dziś rano, siedząc na walizce, przyglądając się sobie w lustrze dotarło do niej, że właśnie to ich niszczy.
Długo molestowała Tomka, by uwolnił ją od dzieci podczas zimowych ferii. Wiedziała, że sprawia mu kłopot, ale od tak dawna nie miała prawdziwego urlopu, bez telefonów, maili i całego tego firmowego zgiełku dopadającego ją w każdym zakątku świata, że była gotowa zrobić wszystko byleby tylko odetchnąć. W końcu uległ, a ona odniosła pierwsze zwycięstwo nad nim od Świąt Bożego Narodzenia. Była z siebie zadowolona. Widząc dzisiaj swój pusty wzrok w lustrze zrozumiała, że wcale jej na tym nie zależy. Jednocześnie pamięć zafundowała prezentację szybko następujących po sobie obrazów. Wszystkie oskarżyły. Jak jeden mąż przedstawiły obraz kobiety skupionej na sobie, bez pardonu wykorzystującej sytuację i zależności, by osiągnąć cel, dotrzeć na szczyt, z którego teraz rezygnowała. Kiedy w drzwiach stanęła Mira, by zamknąć za nią drzwi służbowego mieszkania zerwała się z miejsca i wciskając klucze w dłoń byłej pracownicy zawołała po Polsku:
- To moja wina!
Zamiast leżaka na opustoszałej o tej porze roku algierskiej plaży zdecydowała się jechać do domu.
Chociaż trudno było jej w to uwierzyć padający śnieg zgęstniał.
- Jestem tylko ślepa, czy po prostu głupia?
Wysapała ze złością wystrzeliwując zza pleców dwudziestopięciotonowego marudera. SUV na niskim biegu wył, szybko wyprzedzając TIR-a. Była w trzech czwartych jego długości, kiedy na szczycie wzniesienia pojawiły się światła samochodu nadjeżdżającego z naprzeciwka.
Ewa wbiła pedał gazu w podłogę. Jej oczy pozostały chłodne, może tylko zawsze obecna na ich dnie iskierka gniewu rozpaliła się nieco mocniej, ale tak przecież było od zawsze…


To był maj. Wszystko śpiewało, grało, wołając przez okno do dziewczyny pochylonej nad podręcznikami. Na chwilę podniosła nieobecne oczy. Usta poruszały się niemo powtarzając coś pamięci. Po chwili głowa znów zanurkowała między stronice szczelnie wypełnione cyframi. Wiedziała, że nie nauczy się już niczego więcej. Do matury pozostały raptem trzy dni, nie zawadzi jednak powtórzyć tego i owego, tym bardziej, że trafia się spokojna chwila.
Nim zdążyła odwrócić stronę, zamek w drzwiach wejściowych zazgrzytał i do mieszkania wtoczył się łysiejący mężczyzna z teczką. Porzucił ją tuż przy drzwiach, postąpił kilka kroków, pochylił się do przodu wyciągając ręce w stronę podłogi, zatoczył się i runął jak długi uderzając głową o parkiet. Przez jakiś czas leżał nieruchomo, wreszcie gramoląc się niezdarnie na czworaka zawołał:
- Ewa.
Dziewczyna, obejmując ramionami kolana siedziała wpatrując się w drzwi swojego pokoju. Rozszerzone strachem źrenice czekały, aż ojciec podniesie się z ziemi i wtoczy do pokoju. Przez chwilę walczyła z myślą o zatarasowaniu ich wersalką, którą wystarczyło przesunąć o półtora metra, by uczynić z tego miejsca twierdzę nie do zdobycia. Z pewnością uczyniłaby to, gdyby nie wspomniany strach. Pojawił się z głuchym łoskotem upuszczanej w progu teczki. Nie rozrastał się, od razu pochwycił ją w kleszcze wyciskając drobne kropelki lodowatego potu spływające wzdłuż kręgosłupa, wypływające spod grzywki na zmarszczone czoło. Nie mogła się poruszyć.
- Ewa!!!
Pijacki wrzask wyrwał ją z odrętwienia. Nogi opadły na ziemię. Dłonie trzęsły się. Wiedziona niewytłumaczalnym przymusem wstała z miejsca ruszając w stronę przedpokoju. Ojciec na czworakach chwiał się z lewa na prawo.
- Chciaem… roswiąsać… buty.
Wysapał, umordowany walką z nieposłusznym ciałem.
- Chdzie do cholery byaś?!
Pochyliła się nad nim, bez słowa chwyciła za łokieć prawej ręki i ciągnąc z całych sił pomogła mu wstać. Śmierdział wódką, smarem, papierosami. W dużym pokoju, znajdującym się naprzeciwko jej klitki, stała duża kanapa, tam go zaprowadziła. Przez chwilę mierzyli się wzrokiem. Być może zobaczył w oczach córki coś więcej niż było w rzeczywistości, dość, że bez słowa, wymierzył jej cios zaciśniętą pięścią w twarz. Uderzenie rzuciło ją na szafkę stojącą przy drzwiach. Szyba w witrynce z brzękiem rozprysła się na drobne kawałki. Jeden z nich przedarł się przez rękaw cienkiej, bawełnianej bluzki i rozciął skórę na przedramieniu. Drugi utkwił gdzieś między gęstymi włosami na głowie. Osunęła się na ziemię. Przyglądała się wciąż stojącemu ojcu, a razem z krwią spływającą po czole wyciekał z jej oczu jakikolwiek przejaw emocji. Wreszcie mężczyzna opadł bezładnie na kanapę. Wybełkotał coś jeszcze i zasnął. Chwilę później świat wydał się Ewie pozbawiony jakiegokolwiek sensu. Opuściło ją ostatnie dobre wspomnienie, a oczy umarły. Zemdlała.


…Kiedy masywne Audi odbijało się od asfaltu koziołkując wciąż była przytomna. Świat wirował, a ona nie widziała niczego, prócz wszechobecnej bieli poduszek powietrznych wystrzelonych podczas uderzenia. Miała nadzieję prześliznąć się wąskim poboczem między nadjeżdżającym Oplem Astrą, a skarpą po lewej stronie drogi. Nie udało się. Zbyt gwałtownie skręciła kierownicą i auto zamiast otrzeć się tylko o skały wystające spod śniegu, uderzyło w nie. Tył SUV-a poszybował do góry ciągnąc za sobą resztę żelastwa, z nią w środku. Całość runęła kilka metrów dalej, by natychmiast zacząć koziołkować. Odłamki szkła, plastiku i metalu znaczyły drogę aż do znieruchomienia luksusowego wraku. Dookoła wciąż było słychać pisk hamujących awaryjnie aut zmieszany z chrzęstem zablokowanych kół TIR-a. Nie widziała tego, nie słyszała. Przez rozdarty kolumną kierownicy  brzuch wylewało się z niej życie. Trudno powiedzieć co zawiodło i dlaczego nie uległa złożeniu, chociaż właśnie to obiecywał producent.
Nim umarła, zdążyła jeszcze pomyśleć o tym, jak bardzo żal jej córek i tego, że nie zdąży porozmawiać z mężem, wytłumaczyć, przeprosić. Może naprawić? Oczy rozbłysły na milisekundę. Kocham go. Pomyślała z ulgą. Westchnienie, które towarzyszyło wyznaniu było jej ostatnim.
Tak zakończyło się ich małżeństwo.